2013 Tobias Braun SP/MP

Gitara klasyczna z 2013 roku autorstwa austriackiego lutnika Tobiasa Brauna , z płytą wierzchnią z niemieckiego świerku typu bearclaw oraz bokami i tyłem z płomienistego klonu.

Na powyższych filmach Fret X (Taso Comanescu i Mak Grgic) grają utwór Canon Telemanna – Mak na tej gitarze, Taso na José Ramírezie z 1965 r. – a Capital i Rumi grają na nim utwór „Vê Se Gostas” Pixinguinha.

Klon płomienisty i klucz do kamienia

Przepiękny klon płomienisty otacza świerkowy top pokryty wzorem niedźwiedziego pazura. Motyw przewodni rozety pochodzi ze starożytnego kamiennego znaku granicznego w pobliżu warsztatu Tobiasa pod Wiedniem, a jego klucze Rubner mają guziki z drewna wężowego z wygrawerowanymi inicjałami.

Czysty, otwarty i głośny

Własna plantilla i brzmienie Tobiasa nawiązują do gitar Santos Luise Walker z 1924 roku iManuel Ramírez z 1912 roku. Efekt jest bardzo czysty, otwarty i niezwykle głośny, solidny i okrągły, a jednocześnie klarowny, wspomagany przez 16-milimetrowy tornavoz – o niezwykłej głośności jak na gitarę o tradycyjnej konstrukcji.

Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 17 – Gitara wiedeńska (z artykułem o Tobiasie Braunie)

Tobias Braun: Wytwórca wyszkolony w technice Romanillo w Lesie Wiedeńskim

Tobias Braun urodził się w Holzminden w Niemczech w 1960 roku i dorastał w Perchtoldsdorfie, niedaleko Wiednia. Swoją pierwszą gitarę zbudował samodzielnie w 1983 roku, a następnie w latach 1984-1992 ukończył cztery kursy u José Luisa Romanillosa. W 1989 roku uzyskał certyfikat mistrza rzemiosła w Wiedniu i pomógł w tłumaczeniu książki Romanillosa o Antoniu de Torresie na język niemiecki. Od 1998 roku pracuje w Gaaden w Lesie Wiedeńskim.

Santos, Ramírez i Rare Woods

Jego gitary wywodzą się z dorobku starych hiszpańskich mistrzów – przede wszystkim Santosa Hernándeza z 1924 roku, którego był studentem i na którym wykładał, orazManuela Ramíreza z 1912 roku. Wiele z nich ma mały tornavoz dla lepszej projekcji i przejrzystości, a on sam jest jednym z niewielu twórców od czasówGarcíi i Simplicio, którzy pracowali z drewnem satynowym. Jego gitara została opisana w magazynie Orfeo nr 17 w artykule „Gitara wiedeńska”.