2015 Enrico Bottelli "Twelve" SP/CSAR
| Rok | 2015 |
| Płyta wierzchnia | Spruce |
| Tył i boki | CSA Rosewood |
| Menzura | 650 mm |
| Szerokość siodełka | 52 mm |
| Wykończenie | French Polish |
| Kraj | Italy |
| Luthier | Enrico Bottelli |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Opis
Gitara klasyczna „Twelve” z 2015 roku autorstwa Enrico Bottelliego , z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA – nr 253, dwunasty specjalistyczny instrument tego typu, jaki zbudował. Powstał w Vogherze we Włoszech.
Słowa Enrico Bottelliego
„Ten instrument, który zbudowałem dla GSI, odzwierciedla mój ugruntowany styl i moje sprawdzone zasady dotyczące konstrukcji i brzmienia. Zaczynając od tradycyjnego hiszpańskiego siedmiowachłowego układu usztywnień płyty rezonansowej, zawsze szukam idealnej równowagi między sztywnością i elastycznością a odpowiednim rozkładem masy w różnych obszarach płyty wierzchniej, aby uzyskać zamierzony efekt. Ten instrument w szczególności doskonale i w pełni odzwierciedla to, czego szukam w gitarze: fundamentalny, katedralny, głęboki bas, mocny i wybrzmiewający, wspierający muzykę; ciepły, zrelaksowany i pełny zakres środkowy; okrągły, gęsty, kremowy, ale transparentny, czysty i wybrzmiewający sopran z nutą słodyczy i uroku, nutą duszy… To będzie się rozwijać z biegiem lat, zyskując coraz większą ostrość i tracąc jasność naturalnie występującą w nowym instrumencie ze świerkowym wierzchem. To już otwarta, responsywna gitara o dużej głośności, obecności i projekcji, szybkim ataku, ale wciąż z możliwością pracy nad struną podczas ataku i uzyskania wielu różnych brzmień potrzebnych do wyrażenia wszystkich muzycznych niuansów”.
„Nie osiągam tego dzięki szczególnym sekretom, nowym wynalazkom ani materiałom XXI wieku. Po prostu od samego początku, kiedy byłem młodym rzemieślnikiem, poświęcałem cały swój czas i wysiłek na poszukiwanie najpiękniejszego, najpełniejszego brzmienia. Widziałem i oglądałem wspaniały wybór najlepszych instrumentów, jakie kiedykolwiek zbudowano, i odkryłem, że tylko niektóre (bardzo nieliczne) stare hiszpańskie gitary i niektóre nowe instrumenty (w tradycji hiszpańskiej) potrafiły wydawać dźwięki, które mnie poruszały. Dlatego pozwoliłem sobie zainspirować się tym pięknem, które ukształtowało moje osobiste brzmienie – ucząc się poprzez doświadczenie i skrupulatną obserwację, starając się udoskonalać każdy aspekt instrumentu po instrumencie. Instrument, aby był naprawdę kompletnym dziełem sztuki, musi być również piękny wizualnie, z dobrze dobranymi materiałami i z wielkim wysiłkiem, kierując się moim osobistym gustem, podjąłem się tego zadania. Piękne drewno i harmonijne formy, precyzyjne wykonanie, eleganckie i misterne zdobienia oraz ciepły, głęboki, przezroczysty lakier szelakowy. Nazwa „Dwanaście” to znacząca liczba dla mnie i mojej rodziny, a także dla… „Ta gitara jest dwunastym specjalnym instrumentem tego typu, jaki do tej pory zbudowałem.” – Enrico Bottelli
Lekki, responsywny i elegancki
Krótko mówiąc, to superresponsywna, lekka, inspirowana tradycją gitara klasyczna, z dużą mocą do gry solowej lub zespołowej. Rozeta i purfling są wyrafinowane i eleganckie, a nawet siodełko jest subtelnie i pięknie inkrustowane.
Zdjęcia tej gitary zrobione podczas budowy
Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 13 – Italia Special (z artykułem o Enrico Bottellim)
Tło
Enrico Bottelli: twórca gitar klasycznych w Voghera
Enrico Bottelli urodził się w Mediolanie we Włoszech w 1961 roku. Swoje pierwsze doświadczenia w lutnictwie zdobył w 1981 roku pod okiem mistrza lutnictwa Carlo Raspagniego; w 1982 roku ukończył kurs gry na stalowych strunach prowadzony przez Ervina Somogyiego w Berkeley w Kalifornii, a w 1988 roku studiował system Kasha u Richarda Schneidera – w tym samym roku zaczął konstruować wyłącznie gitary klasyczne. Obecnie pracuje w Vogherze, na południe od Mediolanu.
Ucząc się od Romanillosa i hiszpańskich mistrzów
Przełom nastąpił w latach 1994 i 1995, kiedy studiował tradycyjną hiszpańską technikę gry u José Luisa Romanillosa . To doprowadziło go do gitar Antonia de Torresa ,Enrique Garcíi ,Manuela Ramíreza ,Hermanna Hausera I i Davida Rubio , które szczegółowo przestudiował. Jego prace były prezentowane na wystawach we Włoszech, Europie i USA, a jego prace zostały zaprezentowane w magazynie Orfeo nr 13.

