2017 Enrico Bottelli SP/CSAR

Klasyczna gitara Enrico Bottelli z 2017 roku, z lekką świerkową płytą wierzchnią i trzyczęściową, bardzo zdobioną tylną płytą z palisandru CSA – nr 263, z jego warsztatu „The Art Guitars” w Vogherze we Włoszech.

W powyższych filmach Yenne Lee gra na tej gitarze utwory „Desperado” i „If” zespołu Bread.

Słowa Enrico Bottelliego

„Ten instrument jest konstrukcyjnie podobny do ostatniej gitary, którą ci wysłałem („Twelve”), zasadniczo nawiązując do wzoru Hausera, z kilkoma moimi osobistymi modyfikacjami. Na płytę wierzchnią użyłem lżejszego kawałka drewna, aby uzyskać nieco szybszy i mocniejszy rezonans przy mniejszym wysiłku ze strony grającego. I zrobiłem to bez utraty sustainu, ani „krągłości” brzmienia. Użyłem trzyczęściowego, mocno wyprofilowanego tyłu i gryfu z mahoniu honduraskiego o intensywnym płomieniu. Chciałem, aby piękno drewna było głównym tematem.”

Tak dobre, jak wygląda

A cóż to za oszałamiający instrument – brzmi równie dobrze, jak wygląda. Superresponsywny i inspirowany tradycją, oferuje szeroką gamę barw, głębokie basy, ciepłe średnie tony i czyste, okrągłe, śpiewające wysokie tony, a do tego mnóstwo mocy, która sprawdzi się w każdej sali. Precyzyjne wykonanie, z wyrafinowaną intarsją w rozecie i ściegu. Zapierający dech w piersiach!

Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 13 – Italia Special (z artykułem o Enrico Bottellim)

Enrico Bottelli: twórca gitar klasycznych w Voghera

Enrico Bottelli urodził się w Mediolanie we Włoszech w 1961 roku. Swoje pierwsze doświadczenia w lutnictwie zdobył w 1981 roku pod okiem mistrza lutnictwa Carlo Raspagniego; w 1982 roku ukończył kurs gry na stalowych strunach prowadzony przez Ervina Somogyiego w Berkeley w Kalifornii, a w 1988 roku studiował system Kasha u Richarda Schneidera – w tym samym roku zaczął konstruować wyłącznie gitary klasyczne. Obecnie pracuje w Vogherze, na południe od Mediolanu.

Ucząc się od Romanillosa i hiszpańskich mistrzów

Przełom nastąpił w latach 1994 i 1995, kiedy studiował tradycyjną hiszpańską technikę gry u José Luisa Romanillosa . To doprowadziło go do gitar Antonia de Torresa ,Enrique Garcíi ,Manuela Ramíreza ,Hermanna Hausera I i Davida Rubio , które szczegółowo przestudiował. Jego prace były prezentowane na wystawach we Włoszech, Europie i USA, a jego prace zostały zaprezentowane w magazynie Orfeo nr 13.