2018 Edmund Blöchinger SP/CSAR

Ta plantilla tej gitary jest inspirowana gitarą Torres z 1859 roku, na której grał i którą cenił Miguel Llobet, a która obecnie znajduje się w Museu de la Musica w Barcelonie. Przez wiele lat Blochinger budował nieco bardziej kompaktowy model „Llobet”, zbliżony rozmiarem do oryginalnego Torresa. Teraz, w swoim „pełnowymiarowym” modelu, używa tej samej plantilli, ale powiększonej do bardziej „nowoczesnego” rozmiaru – ten konkretny model jest tego doskonałym przykładem. Blochinger nazywa ją teraz „Llobet XL” – modelem standardowym. Ma ona ogromny urok zarówno pod względem estetycznym, jak i brzmieniowym. Brzmienie jest ciepłe, z piękną, delikatną poświatą, a jednocześnie bardzo przenikliwe i czyste. Ma ogromną głośność i mnóstwo energii, które są wytwarzane z niezwykłą łatwością dla grającego, co sprawia, że gra na niej to absolutna przyjemność. Na scenie gitara ma ogromną moc i wyjątkowe bogactwo brzmienia. Ta gitara charakteryzuje się szczególnie harmonicznie pełnymi wysokimi tonami – co nadaje jej luźne, ciepłe brzmienie i charakter, typowy dla starych gitar, na których grano przez wiele lat. Posiada również jeden z najwygodniejszych kształtów gryfu (cały gryf i pięta wykonane są z jednego kawałka drewna), a wykończenie tylnej części gryfu jest wykonane w taki sposób, że lewa ręka gra bez wysiłku, bez uczucia „lepkości” dla lewego kciuka. Wszystkie materiały są najwyższej jakości – Blochinger znany jest ze swojego wyrafinowanego i wybrednego gustu w doborze drewna. Dopasowanie i wykończenie są absolutnie idealne, a gitara ma bardzo naturalny, organiczny wygląd i charakter – opanowany, a jednocześnie zrelaksowany. Podsumowując, jest to arcydzieło pod każdym względem, dzieło jednego z najwybitniejszych współczesnych lutników. Artykuł w Orfeo o Hauserze III, Blochingerze i Oberze