2025 Andrea Tacchi "Coclea Thucea - Fibonacci - T441" CS/SW

Gitara klasyczna Andrea Tacchi „Coclea Thucea – Fibonacci – T441” z 2025 r. z płytą rezonansową z cedru i świerku oraz bokami i tyłem z drewna satynowego, ręcznie wykonana we Florencji we Włoszech przez jednego z najbardziej cenionych lutników w Europie.

Coclea Thucea: flagowy model Andrei Tacchi

To flagowy model Andrei Tacchiego, „Coclea Thucea”. Jest to połączenie dwóch różnych pomysłów projektowych, które powstały niezależnie. Pierwszy z nich narodził się w 1989 roku, kiedy Tacchi publicznie zaprezentował swój model „Coclea” – nazwany na cześć łacińskiego słowa oznaczającego część ucha wewnętrznego, która przekształca drgania dźwiękowe w psychologiczne doznania związane z głośnością, barwą i tonem. Opiera się on na koncepcjach geometrycznych i matematycznych, które Tacchi odkrył podczas badań nad starymi instrumentami strunowymi, począwszy od książki SF Sacconiego „Sekrety Stradivariego”, w której Sacconi wykonał szkice skrzypiec i wiolonczel, opisując zasady wymiarów i proporcji, które miały największy wpływ na właściwości akustyczne. Ponadto Tacchi badał zależności występujące w starannym łączeniu okręgów i kul, tworząc swoją plantillę (kształt zarysu gitary), a także kształt w widoku bocznym z jej unikalną kopułą na płycie rezonansowej i płycie rezonansowej.

Szczyt „Thucea”: Lekcje od Torresa

Drugi pomysł (część historii o nazwie „Thucea”) zrodził się po tym, jak Tacchi przetestował wiele oryginalnych gitar Torresa i zauważył asymetryczne płyty rezonansowe stosowane przez Torresa – położenie środkowych szwów i liczba kawałków drewna użytych przez Torresa na płyty wierzchnie zostały dobrane tak, aby najsztywniejsze kawałki drewna znajdowały się zazwyczaj pod mostkiem. To odkrycie doprowadziło Tacchiego do opracowania czteroczęściowej płyty wierzchniej wykonanej z dwóch kawałków zachodniego czerwonego cedru na końcach i dwóch kawałków europejskiego świerka pośrodku, nazwanej „Thucea” od połączenia łacińskich słów „Thuja Plicata” (cedr) i „Picea Excelsa” (świerk). Pomysł Tacchiego polegał na wykorzystaniu drewna o różnej gęstości (podobnie jak Torres), aby zmaksymalizować efektywność transmisji dźwięku w różnych sekcjach płyt rezonansowych, co przełożyło się na lepszą reakcję i projekcję dźwięku.

Drewno satynowe, złoty liść i rozeta Fibonacciego

Estetyka i elementy konstrukcyjne tej gitary są uderzające i warte szczegółowego opisu. Po pierwsze, Andrea wykonał trzyczęściową płytę tylną ze swojego najlepszego drewna satynowego (ciętego w latach 60.). Środkowa część rozszerza się, przechodząc od pięty do stopy, i łączy się z trójkątną intarsją w stopie, gdzie boki się stykają – kolejny bardzo satysfakcjonujący detal pod względem konstrukcyjnym. Olśniewający, „złoty” wygląd tego mieniącego się drewna znajduje odzwierciedlenie w rozecie, gdzie do części intarsji użył złotych płatków. Dokładniej, jest to model „Fibonacci”, który nawiązuje przede wszystkim do wzoru rozety: intarsje z złotych płatków układają się w rozszerzający się ciąg Fibonacciego, a przestrzenie między nimi wypełniają inspirowane twórczościąGarcíi mozaiki w kratkę, o proporcjach „złotego podziału”, generowanych na podstawie każdego z poprzednich wymiarów złotych płatków. W obszarach rozety najbliższych podstrunnicy oraz w bloku łączącym mostka, autor umieścił różne kawałki złota oraz kolaż fragmentów purflingu unoszących się w przezroczystej żywicy epoksydowej, w tym 2 półszlachetne kamienie – czerwony egipski diaspro, oba inkrustowane złotymi kropkami.

Ponieważ każda gitara, którą buduje Andrea, charakteryzuje się unikalnymi elementami konstrukcyjnymi, ta rozeta prezentuje nową wariację na temat gitary, którą zbudował dla nas w 2019 roku, o nazwie „Riflesso” . W tej nowej gitarze zastosowano dwa paski intarsji w jodełkę, które naprzemiennie w kolorze bordowo-czerwonym i żółtym na pierwszym planie i tle – podobnie jak dwa paski bloków po obu stronach każdego paska w jodełkę. To nadaje rozecie dodatkowej, oszałamiającej głębi wizualnej – subtelnej, ale wyrazistej!

Mostek, siodełko i lakier

Mostek wykonany jest z palisandru indyjskiego, a blok łączący zwieńczony jest rogiem kozim (z Turcji), z większą ilością fragmentów purflingu i złotych elementów w przezroczystej żywicy epoksydowej, jak w rozecie. Nawet samo siodełko jest kompozytem z kości i włókna węglowego, aby jak najefektywniej przenosić drgania – Andrea postrzega to połączenie „struny z pudłem” w równie delikatny sposób, jak igłę w gramofonie. Z lakierem wiąże się również ciekawa historia, która wymagała kilku eksperymentów, zanim Tacchi był zadowolony. Do większości pudła używa kolorowego czerwonego lakieru, techniki zapożyczonej od producentów skrzypiec i wiolonczel. Robił to już wcześniej, ale tylko z klonem; to jego pierwsze zastosowanie z drewnem satynowym i stwierdził, że musi dodać soli do wykończenia stosowanego tylko na drewnie satynowym, aby nadać drewnu ciekawszy, głęboki ton. Do oprawy i rozety w kolorze amarantowym użył czystego, przezroczystego szelaku. Na koniec, instrument wyposażono w srebrzone klucze z przyciskami z masy perłowej i 20 progiem.

T441: Rejestrowanie dźwięku fortepianu

Choć gitara wygląda imponująco, nie sposób przecenić jej niezwykłej jakości brzmienia. W przypadku tego instrumentu, wieloletnia miłość Tacchiego do fortepianu skłoniła go do próby uchwycenia jego „esencji” i włączenia jej do brzmienia instrumentu. Szczególnie ceni to, co nazywa „przejściowym atakiem” (szybki atak z powolnym wybrzmiewaniem) fortepianu oraz „gęstość” jego brzmienia – gęstość, która jest tak gęsta, że niemal czujesz ją namacalnie, i która nie tylko trafia do ucha słuchacza, ale także do wnętrza pudła rezonansowego. Nazwa instrumentu to „T441” (Tacchi #441), inspirowana fortepianem Steinway „CD 318” Glenna Goulda, którego używał do większości swoich płyt i koncertów.

Ta gitara rzeczywiście generuje potężne, bogate i teksturowane brzmienie, ogromną różnorodność barw, klarowność polifoniczną i zwiększoną głośność. Kolejny niesamowity instrument, który potwierdza reputację Tacchiego jako czołowego włoskiego producenta – i powód, dla którego najlepsi wykonawcy od lat sięgają po jego gitary. Ogólnie rzecz biorąc, to bardzo wyrafinowana gitara, która osiąga dokładnie to, co sobie zamierzyła – przede wszystkim piękno brzmienia.

Artykuł w magazynie Orfeo na temat Tacchi, Locatto i Frignani

Andrea Tacchi: Mistrz lutnictwa z Florencji

Urodzony we Florencji we Włoszech, Andrea Tacchi jest prawdopodobnie czołowym współczesnym lutnikiem włoskim, zaliczanym do grona najlepszych lutników na świecie zarówno przez muzyków, jak i kolekcjonerów. Jego zainteresowanie lutnictwem zaczęło się bardzo wcześnie – swoją pierwszą gitarę zbudował w wieku 15 lat. W 1977 roku rozpoczął poważną naukę lutnictwa u argentyńskiego lutnika Ricardo Brané.

Studia z Wielkimi Mistrzami

Po śmierci Brané, Tacchi intensywnie podróżował (począwszy od początku lat 80.), dążąc do doskonalenia swojego rzemiosła. W Hiszpanii spędzał czas w warsztatach José Ramíreza III , Paulino Bernabé Sr. oraz Francisco i Gabriela Flety ; a w Anglii u José Romanillosa . Jednak najbardziej wpływowe dla niego były prawdopodobnie podróże do Francji, gdzie zaprzyjaźnił się i konsultował zRobertem Bouchetem i Danielem Friederichem , których podejście i estetyka miały ogromny wpływ na rozwijający się styl Tacchiego.

Nagrody, gracze i kolekcje

Jego międzynarodowa reputacja wzrosła w 1985 roku, kiedy wziął udział w Concours International des Facteurs de Guitare, organizowanym przez Roberta Vidala z Radio France. Tacchi zdobył pierwszą nagrodę za walory estetyczne i drugą nagrodę generalną za walory akustyczne. Na jego instrumentach grało wielu znanych gitarzystów, w tym Filomena Moretti, Flavio Cucchi, Carlo Marchione, Antigoni Goni, Robert Gruca, Colin Davin, Minoru Inagaki i Marcelo Kayath , a inne instrumenty znajdują się w ważnych kolekcjach prywatnych. Dwie z jego gitar znajdują się w kolekcji Conservatorio Luigi Cherubini we Florencji we Włoszech.