2026 Andy Culpepper "Santos" SP/MP

W przypadku tej gitary Andy postanowił wzorować ją na Santos Hernandez z 1935 roku (na podstawie planów zawartych w książce Orfeo o Santosie autorstwa Karela Dedaina), a jego materiały obejmują wspaniałą płytę rezonansową ze świerku Swiss Moon, sezonowaną przez ponad 40 lat, połączoną z niesamowitym zestawem wysoce płomienistego klonu na tył i boki. Styl Andy'ego zawsze był zakorzeniony w tradycyjnym stylu hiszpańskim, więc czuje się on jak w domu, aby przyjąć hołd jednemu z największych hiszpańskich mistrzów przeszłości, a ta gitara ma wszystko - jeśli chodzi o dźwięk, ma mnóstwo mocy, przejrzystości, otwartości i separacji, aby z łatwością wypełnić salę koncertową, ale ma również piękny głos, który sprawia, że trudno ją odłożyć. Jest głośna i przenikliwa, ale nie dudniąca, ma świetne podtrzymanie i bogatą, ale kontrolowaną zawartość alikwotów. Gitary Andy'ego są bardzo wszechstronne i pasują do praktycznie każdego stylu gry, więc chociaż ta gitara została zbudowana jako klasyczna, brzmi zarówno w domu, jak i jako flamenco, jeśli się ją wysili. Brzmi lekko, z potężnym, wybuchowym atakiem, po którym następuje bogate brzmienie z mocnymi alikwotami w każdej nucie. Ogólnie rzecz biorąc, jest to doskonały i dobrze wykonany instrument koncertowy, jak na wszelkie standardy, a także wspaniały hołd dla jednego z największych mistrzów hiszpańskiej gitary – Santosa Hernandeza.

Zdjęcia tej gitary zrobione podczas budowy

Przed budową Andy Culpepper zaczął grać na gitarze klasycznej jako nastolatek, a później przeszedł na flamenco - studiował nawet flamenco w Hiszpanii i od tego czasu sporo koncertował - solo, akompaniując i tańcząc. Podobnie jak wielu lutników, pierwszą gitarą Andy'ego było zbudowanie instrumentu do grania, ale po pokazaniu gitary zaczął otrzymywać zamówienia, więc ostatecznie postanowił zostać lutnikiem na pełen etat. Formalne studia odbył u Richarda Coggera, lutnika klasycznego i flamenco w Ithace. Andy dzielił z nim miejsce pracy przez kilka lat, zanim założył własny warsztat, w którym pracuje do dziś. Jego gitary są więc prawdziwymi instrumentami „dla graczy”, bardzo łatwymi do grania i reagującymi zarówno na lewą, jak i prawą rękę. Andy uważa, że najlepsze gitary są nadal wzorowane na projektach i pomysłach Antonio de Torresa (1817-1892) i podziwia go za ciągłe eksperymentowanie z różnymi pomysłami. System „open bar” górnego usztywnienia, w którym zewnętrzne rozpórki wentylatora przechodzą przez otwory w prętach harmonicznych, jest kluczowym elementem konstrukcyjnym klasycznych gitar Andy'ego i tworzy niezwykle responsywny, czysty, równy i piękny dźwięk, który może otoczyć słuchacza rodzajem „dźwięku przestrzennego” – niezwykłe doświadczenie do słuchania i idealne na każdą salę koncertową. Andy woli również pracować w tradycyjny sposób – bardzo mało elektronarzędzi i jak najwięcej ręcznie, aby uzyskać maksymalną kontrolę nad jakością swojej pracy. Jego gitary są składane poprzez najpierw połączenie gryfu z górą, aby precyzyjnie ustalić linię środkową gitary. Ten montaż jest umieszczany twarzą do dołu na solerze, czyli stole roboczym, a boki są wsuwane w blok pięty i przyklejane do góry za pomocą pojedynczych bloków kleju zwanych tentalones. Na koniec montuje się tył i zamyka pudełko. Mostek jest przyklejany przed wykończeniem, ponieważ Andy lubi grać na wszystkich swoich gitarach „na biało” i udoskonalać brzmienie poprzez szlifowanie góry, jeśli to konieczne. Na koniec cała gitara jest polerowana na wysoki połysk szelakiem, nakładanym ręcznie tradycyjną muñeca, czyli ściereczką.