2026 Fernando Moreno SP/AR

Fernando Moreno z 2026 r. to nowa gitara klasyczna z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru afrykańskiego, wyprodukowana w pobliżu Sewilli w Hiszpanii, z rozetą inspirowaną twórczością Domingo Esteso i Santosa Hernándeza.

Fernando Moreno Gitara klasyczna z południowo-hiszpańskim brzmieniem

Ten klasyczny instrument koncertowy z drewna świerkowego i palisandru afrykańskiego pozostaje wierny swoim korzeniom – wyraźnie czuć i brzmieć w południowo-hiszpańskim stylu. Niezwykle żywy, z szybkim atakiem i bogatym, pełnym brzmieniem w korpusie każdego dźwięku. Ten szybki atak zapewnia czyste, wyraźne rozdzielenie między dźwiękami, zapewniając doskonałą równowagę i klarowność, a jednocześnie ciepłe, szerokie, wybrzmiewające brzmienie. Ogólnie rzecz biorąc, to świetna gitara o dużej głośności, idealna na każdy koncert.

Rozeta inspirowana produktami Esteso i Santos

Instrument wyposażono w najnowszy (i niezwykle piękny) wzór rozety Fernando, który nawiązuje do projektów wielkich twórców z przeszłości – zwłaszczaDomingo Esteso i Santosa Hernándeza . Materiały są wykwintne – wspaniały świerkowy blat, cięty ćwiartkami z dużą ilością jedwabiu w poprzek usłojenia, oraz piękny zestaw z afrykańskiego palisandru na tylnej i bokach z eleganckim pikowaniem i barwieniem usłojenia. Z wielką przyjemnością jesteśmy wyłącznym dealerem tego znakomitego producenta w USA i z dumą prezentujemy ten znakomity instrument.

Zdjęcia budowy tej gitary

Fernando Moreno: lutnik z okolic Sewilli

Fernando Moreno mieszka i pracuje w Alcalá de Guadaíra, miasteczku położonym na obrzeżach Sewilli, w samym sercu Andaluzji, miejscu narodzin i ojczyźnie flamenco.

Wyszkolony w tradycji Granady

Jego początki jako lutnika sięgają Grenady, gdzie Antonio Ariza zachęcił go do samodzielnego tworzenia, po tym jak zobaczył jakość jego pracy, gdy Fernando pomagał w warsztacie gitarowym Valeriana Bernala. Pod okiem Antonia Arizy iJuana Garcíi Fernándeza zbudował swoją pierwszą gitarę, a później trafił do rodzinnego warsztatu Francisco Manuela Díaza, gdzie doskonalił swoje umiejętności we wszystkich aspektach konstrukcji, od cięcia drewna po wykańczanie szelakiem – głównie dzięki wsparciu syna Francisco, Víctora Díaza.