2021 Angela Waltner "Anima" SP/IN

Klasyczna gitara „Anima” z 2021 roku zaprojektowana przezAngelę Waltner , z termicznie obrobionym świerkowym wierzchem oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego – nasza pierwsza gitara od Angeli.

W powyższych filmach Daniel Rodríguez gra na tej gitarze utwór „Déjate (Pasillo)” Jorge Alejandro Medellína Becerry i jego własny „Mulato, Porro”.

Mostek tunelowy

W gitarze „Anima” zastosowano inspirowane stylem hiszpańskim pięciowentylatorowe usztywnienie z lekko cofniętą belką mostka, co pozwala uzyskać precyzyjne, ale bardziej płynne brzmienie. W tej gitarze zewnętrzne części tej belki są „tunelowane”, co zdaniem Angeli nadaje dźwiękowi bardziej wielowymiarowy charakter.

Świerk poddany obróbce termicznej

Angela wybrała termicznie obrobiony świerkowy wierzch, który jej zdaniem brzmi gdzieś pomiędzy świerkiem a cedrem – nie tak dźwięcznie jak rodzimy świerk, ale bogato – i jest mniej wrażliwy na zmiany klimatu. Rozeta z wiórów drewnianych i mostek w kształcie lutni z systemem FABS sprawiają, że jest on niepowtarzalny. W zestawie biały futerał BAM.

Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 14 – Markneukirchen Special (z artykułem o Angeli Waltner)

Angela Waltner: Uczona i lutniczka w Berlinie

Angela Waltner urodziła się w Oberstaufen, w południowych Niemczech, w 1970 roku. W latach 1992-1995 studiowała lutnictwo w szkole w Mittenwaldzie, przez dwa lata zajmowała się renowacją XIX-wiecznych gitar francuskich. Ukończyła studia z lutnictwa w Markneukirchen (Westsächsische Hochschule Zwickau) oraz uzyskała dyplom mistrza w Chemnitz. Była asystentką naukową w Instytucie Budowy Instrumentów Muzycznych (IfM) w Zwocie. Pracuje w Berlinie i jest jedną z „berlińskich lutniczek”.

Trzy modele i most FABS

Jej badania zostały przełożone na trzy modele gitar o własnych specyfikacjach konstrukcyjnych i estetycznych oraz na jej „FABS” (Free Adjustable Bridge System), trzyczęściowy mostek, który można regulować nawet przy naciągu strun, zapewniając precyzyjną intonację. Buduje tylko około czterech gitar rocznie i była prezentowana w magazynie Orfeo nr 14, w wydaniu „Markneukirchen Special”.