ok. 1912 Manuel Ramírez SP/CY

Elegancko wykonany instrumentManuela Ramíreza z około 1912 roku, z płytą wierzchnią z drewna świerkowego, bokami i tyłem z drewna cyprysowego oraz masą perłową w rozecie i mostku. Pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda.

W powyższych filmach Eric Henderson gra swój własny utwór „Prelude (Water)”, a Taso Comanescu gra na tej gitarze utwór „Rumores de la Caleta” Isaaca Albéniza.

Głębokie basy, ciepłe soprany

To elegancko zbudowany instrument, z głębokimi basami, donośnymi i ciepłymi sopranami oraz bogatą fakturą brzmienia przeplataną czystymi, dzwonkowatymi tonami podstawowymi. Jego lekka jak piórko waga zapewnia mu niesamowitą głośność i natychmiastową reakcję – łatwo zrozumieć, dlaczego tak wielu współczesnych lutników postanowiło na nowo odkryć ten styl budowy, z urokiem, który urzeka muzyków i słuchaczy od ponad wieku. Brzmienie jest niewątpliwie hiszpańskie – głębokie, mroczne i tajemnicze.

Jodełka, lina i masa perłowa

Gitara jest ozdobiona kilkoma bardziej wyszukanymi elementami wzornictwa z epoki, w tym macicą perłową na rozecie i mostku. Rozeta jest flankowana z obu stron ciasnym, jednolitym wzorem w jodełkę, a po wewnętrznej stronie, aż do krawędzi otworu rezonansowego, wzorem przypominającym linę. Zbudowana w okresie, gdy nie istniało jeszcze rozróżnienie między „klasyką” a „flamenco”, jest po prostu wspaniałą „gitarą”, fantastycznym instrumentem koncertowym i nagraniowym w obu stylach.

Z kolekcji Russella Clevelanda

Ta gitara pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda .

Manuel Ramírez (1864–1916): Warsztat w Madrycie po Torresie

WarsztatManuela Ramíreza był niewątpliwie najważniejszym warsztatem gitarowym wczesnej ery po Torresie. Brat i były uczeńJosé Ramíreza I , Manuel, poświęcił się przeniesieniu projektu Torresa w XX wiek i zgromadził w tym celu najlepszych budowniczych swoich czasów: Santosa Hernándeza ,Domingo Esteso , Modesto Borreguero, Pascuala Viudesa i, najprawdopodobniej,Enrique Garcíę . Razem produkowali gitary, które zapewniły dziedzictwo Torresa kolejnym pokoleniom lutników.

Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Najsłynniejszym instrumentem w sklepie jest gitara z 1912 r., na której grał młody Andrés Segovia, wykonana przez Santosa Hernándeza i obecnie znajdująca się w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, obokgitary Hermann Hauser I autorstwa Segovii z 1937 r.

Etykieta „Viuda de Manuel Ramírez”.

Po śmierci Manuela w 1916 roku, warsztat kontynuował produkcję instrumentów pod szyldem jego wdowy („Viuda de Manuel Ramírez”). Jego rzemieślnicy założyli później własne warsztaty – Santos Hernández przy Calle de la Aduana i Domingo Esteso przy Gravina 7 – kontynuując brzmienie i standardy warsztatu aż do późnego XX wieku.