1981 José Ramírez „1a” nr 15038 CD/IN

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a” nr 15038 z 1981 roku z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego, bez pęknięć ani napraw. W powyższym filmie Taro Wayama gra na niej swój utwór „Etude 4 – Kitten's Play”.

Gitara koncertowa Ramíreza z 1981 roku

Przez ponad pół wieku słynny warsztat Ramíreza José III budował gitary dla niezliczonych profesjonalistów – od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. To wciąż była wielka, ekscytująca era dla warsztatu, często nazywana złotą erą: gitara koncertowa Ramíreza podbiła światowe sceny, a najlepsi muzycy tłumnie przybywali do Concepción Jerónima.

Klasyczny dźwięk Ramíreza

Gra jest bardzo łatwa, z pięknym gryfem i łatwą akcją, co nie jest cechą charakterystyczną gitar z tamtej epoki i sposobu, w jaki były często ustawiane. Gęste, a zarazem czyste brzmienie ma ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który rozsławił markę Ramírez. Wykonana z najwyższej jakości materiałów, gitara ma klasyczny wygląd, czucie i brzmienie charakterystyczne dla gitar Ramírez.

Etykieta i stan

Na etykiecie widnieje numer 15038, datowany na 1981 rok i podpisany przez José Ramírez III . Instrument jest w doskonałym stanie, bez pęknięć ani napraw, jedynie z niewielkimi śladami użytkowania. Ogólnie rzecz biorąc, jest to doskonały przykład znakomitego instrumentu Ramírez dla kolekcjonera lub muzyka koncertowego.

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.