1994 José Ramírez „1a Tradicional” No. Z3-111 CD/IN

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a Tradicional” nr Z3-111 z 1994 roku z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego. To model 1a z lat 90. XX wieku z wykończeniem cyprysowym. W powyższym filmie Eric Henderson gra na niej utwór „Lullaby”.

„Tradycyjny”

Prawdopodobnie jedna z najczęściej granych i najbardziej znanych hiszpańskich gitar w historii, model Ramírez 1a, nadal zachwyca gitarzystów jako instrument o wyjątkowym brzmieniu, niezależnie od standardów. W latach 90., za czasów José Ramíreza IV, klasyczny model 1a z cyprysowym wykończeniem otrzymał nazwę „Tradicional”, podobnie jak jego nowy model „Especial”. Gitara ta charakteryzuje się barwą i ciepłem, które zazwyczaj kojarzą się z doskonałymi gitarami Ramírez, a jej grywalność bardziej przypomina gitary produkowane w Madrycie w latach 50. Za dbałość o szczegóły, jakość wykonania i brzmienie oceniamy ten instrument bardzo wysoko.

Etykieta i stan

Etykieta ma numer Z3-111 i datę 1994, z ręcznie napisanym napisem „C664 Tradicional”. Ten model z 1994 roku jest w doskonałym stanie, bez uszkodzeń ani napraw, z jedynie niewielkimi śladami normalnego użytkowania na korpusie.

Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary) ; poznaj członków rodziny, od Amalii Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.