2004 Tobias Braun „1912 Ramírez” SP/IN

Klasyczna gitara „1912 Ramírez” Tobiasa Brauna z 2004 r. z płytą wierzchnią z niemieckiego świerku oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego – inspirowana gitarąManuel Ramírez z 1912 r., którą rozsławił Andrés Segovia.

W powyższych filmach Max Müller gra Preludium nr 2 Villi-Lobosa, a Giovanni Piacentini gra na tej gitarze swój własny utwór „Selva Adentro”.

Madryt przełomu wieków

Gitara wpisuje się w styl Ramíreza nie tylko pod względem wyglądu, ale i struktury: jest lekka, ma szybką reakcję i luźne, ciepłe, romantyczne brzmienie – a jednocześnie jest bardzo czysta i niezwykle głośna, okrągła i gęsta, a jednocześnie klarowna. Niewielki tornavoz, o głębokości około 16 mm, dodaje projekcji.

Świerk Bearclaw, płytki kranowe

Płyta wierzchnia wykonana jest z pięknego niemieckiego świerku pokrytego lakierem Bearclaw. Gitara używana, bez uszkodzeń konstrukcyjnych ani napraw, jedynie z niewielkimi przetarciami na wykończeniu; dodano płytki dociskowe, dzięki czemu może służyć również jako flamenco negra.

Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 17 – Gitara wiedeńska (z artykułem o Tobiasie Braunie)

Tobias Braun: Wytwórca wyszkolony w technice Romanillo w Lesie Wiedeńskim

Tobias Braun urodził się w Holzminden w Niemczech w 1960 roku i dorastał w Perchtoldsdorfie, niedaleko Wiednia. Swoją pierwszą gitarę zbudował samodzielnie w 1983 roku, a następnie w latach 1984-1992 ukończył cztery kursy u José Luisa Romanillosa. W 1989 roku uzyskał certyfikat mistrza rzemiosła w Wiedniu i pomógł w tłumaczeniu książki Romanillosa o Antoniu de Torresie na język niemiecki. Od 1998 roku pracuje w Gaaden w Lesie Wiedeńskim.

Santos, Ramírez i Rare Woods

Jego gitary wywodzą się z dorobku starych hiszpańskich mistrzów – przede wszystkim Santosa Hernándeza z 1924 roku, którego był studentem i na którym wykładał, orazManuela Ramíreza z 1912 roku. Wiele z nich ma mały tornavoz dla lepszej projekcji i przejrzystości, a on sam jest jednym z niewielu twórców od czasówGarcíi i Simplicio, którzy pracowali z drewnem satynowym. Jego gitara została opisana w magazynie Orfeo nr 17 w artykule „Gitara wiedeńska”.