José Ramírez I (1858–1923) był madryckim lutnikiem, który w 1882 roku założył warsztat José Ramíreza, rodzinną firmę, która od tamtej pory dominuje w hiszpańskim przemyśle gitarowym. Uczeń Francisco Gonzáleza, stworzył gitarę tablao Ramírez dla muzyków flamenco i uczył gry swojego brataManuela Ramíreza ,Enrique Garcíę i syna José Ramíreza II .
W skrócie
- Urodzony: 1858
- Zmarł: 1923
- Warsztat: założony ok. 1882 r.; Concepción Jerónima nr 2, Madryt, od 1890 r
- Nauczyciel: Francisco González, Madryt (praktykant w wieku 12 lat)
- Praktykanci: Manuel Ramírez,Enrique García , Julián Gómez Ramírez, Antonio Viudes, Rafael Casana, Alfonso Benito, José Ramírez II
- Znany z: gitary tablao Ramíreza do flamenco
- Linia rodzinna: José Ramírez II , José Ramírez III , José Ramírez IV iAmalia Ramírez
Założyciel warsztatu José Ramíreza
Gitary José Ramíreza I (1858–1923) wywodzą się z przeszłości, ale założony przez niego warsztat do dziś dominuje w hiszpańskiej produkcji gitar.
Francisco González i tradycja madrycka
José Ramírez wzorował swoje gitary na gitarach Francisco Gonzáleza (ok. 1820–ok. 1880) i po wyrobieniu sobie własnego stylu, trzymał się go przez całe życie. Pod koniec XIX wieku w Madrycie rozwinęła się silna tradycja produkcji gitar, akceptując konstrukcję wachlarzową i dużą plantillę Torresa , ale dodając kilka lokalnych osobliwości. Najważniejszym z nich było wygięcie płyty rezonansowej, opracowane przez Juana Moreno w latach 30. XIX wieku. Płyta rezonansowa była wygięta podczas budowy i utrzymywana w pozycji za pomocą wygiętej belki harmonicznej i wyprofilowanego mostka. Celem było wykonanie płyty wierzchniej, która była jednocześnie mocna i jak najwęższa, aby zapewnić efektywne przenoszenie dźwięku.
Ta technika wywarła ogromny wpływ na kolejne pokolenie madryckich lutników, z których najważniejszy był Francisco González. Uważał się za innowatora, zdobywając nagrody w Saragossie i Paryżu, a jego wytwórnie deklarowały, że jego instrumenty mają „nową i elegancką formę” i zostały „zbudowane według jego własnego, specjalnego systemu”, co prawdopodobnie nawiązywało do łukowatego wierzchu.
Concepción Jerónima nr 2 i jego uczniowie
José Ramírez dołączył do Gonzáleza jako praktykant w wieku 12 lat. Założył własną firmę około 1882 roku, zajmując w 1890 roku swój słynny lokal przy Concepción Jerónima nr 2. Tam przyjął szereg znakomitych praktykantów: swojego brata Manuela Ramíreza, Enrique Garcíę (od 1883 roku, zanim przeniósł się do warsztatu Manuela, a następnie do Barcelony), Juliana Gómeza Ramíreza, który nie był spokrewniony, Antonia Viudesa, Rafaela Casanę, Alfonso Benito i własnego syna, José Ramíreza II. Sklep Ramíreza musiał prosperować znakomicie, skoro zatrudniał taką liczbę pracowników.
Julián Gómez Ramírez później osiadł w Paryżu, gdzie jego przyjaźń zRobertem Bouchetem przyczyniła się do powstania szkoły francuskiej (zobacz nasz kościół José Ramíreza I z 1913 r ., zbudowany przez niego w madryckim warsztacie).
Gitara Ramírez Tablao do flamenco
José Ramírez był uznawany za wybitnego mistrza w budowie gitar. Gitarzyści flamenco często zwracali się do niego z prośbą o znalezienie rozwiązania zapewniającego lepszą projekcję dźwięku, co doprowadziło José do stworzenia gitary tablao Ramíreza, rozwiniętej z dużych gitar, które González budował dla muzyków flamenco zarabiających na życie grą na tablao. Były to małe sceny kawiarni cantantes, czyli barów flamenco, które powstały w połowie wieku.
Flamenco, niegdyś intymna sztuka, stało się teraz przedmiotem występów publicznych, a muzycy potrzebowali instrumentów głośnych i o ostrym brzmieniu. Podobały im się również nowe, z surową ostrością, która pojawia się, zanim gitary zostaną w pełni „zagrane”. Ramírez z radością się zgodził, tworząc instrument z dużym, ale płytkim pudłem rezonansowym z cyprysu i kopulastą płytą rezonansową. Instrument był nadal produkowany w chwili jego śmierci, choć wielu flamenco już wtedy korzystało z mniejszych, lżejszych gitar jego brata Manuela, z którym nie utrzymywał kontaktu.
Nie żeby Ramírez zaniedbywał muzyków klasycznych. Chociaż nigdy nie zbudował gitary dla Andrésa Segovii, utrzymywał dobre stosunki z Tárregą, który odegrał tak ważną rolę w karierze Torresa.
Przeczytaj „Dynastię José Ramíreza”
José Ramírez w filmie „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości”
Gitara José Ramíreza z 1905 roku znajduje się wśród historycznych gitar – od Antonia de Torresa po Daniela Friedericha – pokazanych w książce Orfeo zawierającej portrety gitar naturalnej wielkości autorstwa Alberto Martíneza:
José Ramírez I Guitars w GSI
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar José Ramíreza I. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Kim był José Ramírez I?
Madrycki wytwórca gitar (1858–1923), który około 1882 r. założył warsztat José Ramíreza przy Concepción Jerónima nr 2 od 1890 r.
Kto uczył José Ramíreza I?
Francisco González, czołowy madrycki rzemieślnik swoich czasów, u którego uczył się od 12. roku życia.
Kto kształcił się w warsztacie José Ramíreza I?
Jego brat Manuel Ramírez, Enrique García, Julián Gómez Ramírez, Antonio Viudes, Rafael Casana, Alfonso Benito i jego syn José Ramírez II.
