Santos Hernández (1874–1943) był madryckim lutnikiem i jednym z najważniejszych lutników w historii gitary, obok Antonia de Torresa iHermanna Hausera I. Zbudował słynną gitaręManuela Ramíreza z 1912 roku, na której grał Andrés Segovia , a od 1918 roku prowadził własny warsztat w Madrycie – przez większość tych lat przy Calle de la Aduana, miejscu spotkań wielkich muzyków klasycznych i flamenco swoich czasów.
W skrócie
- Urodzony: 1874, Madryt
- Zmarł: 8 marca 1943 r. w Madrycie
- Kształcił się: od 1886 roku w Madrycie, przede wszystkim w warsztacie Manuela Ramíreza, gdzie został brygadzistą
- Własny warsztat: od 1918 r. – Plaza de Nicolás Salmerón 8, następnie Calle de la Aduana 27 i później Aduana 23, Madryt
- Etykiety: nigdy nie numerowane; rok napisany ręcznie, często podpisany
- Słynna gitara: Manuel Ramírez z 1912 roku, należąca do Andrésa Segovii, obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku
- Klasyczni gracze: Andrés Segovia, Regino Sainz de la Maza, Eduardo Abreu, Daniel Fortea, Miguel Llobet, Rosario Huidobro, Luisa Walker, rodzina Romero
- Gracze flamenco: Ramón Montoya, Sabicas, Luis Molina
Santos Hernández i Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r
Hiszpański lutnik Santos Hernández (1874–1943), obok Antonia de Torresa i Hermanna Hausera I, jest niewątpliwie jednym z najważniejszych lutników w historii. Jego wyjątkowe umiejętności zostały docenione już na wczesnym etapie kariery, gdy zasłynął jako konstruktor gitary Manuela Ramíreza z 1912 roku, której właścicielem i na której grał Andrés Segovia – ta właśnie gitara znajduje się obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, tuż obok Hausera I Segovii z 1937 roku. Na gitarach Hernándeza grali również inni znani gitarzyści, w tym Regino Sainz de la Maza (dla którego powstał Concierto de Aranjuez ), Eduardo Abreu i rodzina Romero.
Od złotej nici do gitary
Santos urodził się w Madrycie i spędził tam całe życie, z wyjątkiem pięciu lat służby wojskowej w Afryce. Jako dwunastolatek był złotnikiem, wykonującym srebrne i złote ozdoby do stroju torreadorów, ale w 1886 roku zmienił zawód: krewny, który zajmował się produkcją gitar, przyjął go na naukę rzemiosła. Później pracował u Ortegi, lutnika z Grenady, który miał sklep w Madrycie. Po odbyciu służby wojskowej Manuel Ramírez – jeden z największych mistrzów tamtych czasów, którego Santos zawsze nazywał swoim prawdziwym nauczycielem – odnalazł go i przyjął do swojego warsztatu, gdzie został brygadzistą i gdzie powstała gitara dla Segowii z 1912 roku. Santos słynął z tego, że trzymał swoją pracę w tajemnicy i znane są tylko dwa wywiady z nim.
Jego własny warsztat na Calle de la Aduana w Madrycie
Manuel Ramírez zmarł w 1916 roku, a Santos przez pewien czas kontynuował produkcję gitar dla swojej wdowy pod marką „Viuda de Manuel Ramírez”. Dwa lata później, w 1918 roku, otworzył własny warsztat. Był to niewielki warsztat, w którym instrumenty czekały na naprawę, formy i żłobki na stołach oraz zestawy drewna zwisające z drutu pod sufitem do wyschnięcia, a ściany pokrywały podpisane zdjęcia wielkich gitarzystów, którzy grali na jego instrumentach. Warsztat stał się miejscem spotkań towarzyskich, w których uczestniczyli najsłynniejsi gitarzyści klasyczni, tacy jak Andrés Segovia, Daniel Fortea i Miguel Llobet, a także muzycy flamenco – Ramón Montoya, Sabicas i Luis Molina.
Po śmierci Santosa w 1943 roku sklep Aduana działał jeszcze przez jakiś czas pod kierownictwem jego wdowy, Matilde, a gitary były tam nadal sprzedawane na początku lat 50. XX wieku. Marcelo Barbero w tym czasie dokończył niektóre niedokończone gitary Santosa (zobacz naszą gitarę „Viuda de Santos Hernández” ).
Etykiety Santosa Hernándeza
Santos nigdy nie numerował swoich gitar; pisał rok na etykiecie ręcznie i często ją podpisywał. Jego najwcześniejsza znana etykieta, na gitarze z 1903 roku , którą zbudował dla siebie, pracując jeszcze dla Manuela Ramíreza, brzmi po prostu „Santos Hernández, Constructor de Guitarras, Madrid”. Etykieta z 1919 roku podaje adres: Plaza de Nicolás Salmerón 8. Większość jego drukowanych etykiet – jedna z lirą u góry, druga z obramowaniem z krzyży – brzmi „Santos Hernández, Luthier, Madrid, Aduana 27”, a późniejsze, na przykład na gitarze z 1941 roku, podają Aduana 23, sklep, w którym został sfotografowany z żoną około 1935 roku. Na co najmniej jednej gitarze, z 1925 roku, jego podpis widnieje na spodzie płyty rezonansowej. Po jego śmierci w sklepie sprzedawano gitary z etykietą „Viuda de Santos Hernández, Guitarrería, Aduana 23, Madrid”.
Zatoka Santosa Hernándeza
Gitarzyści od 100 lat cenią gitary Santosa Hernándeza za ich czarujące, introwertyczne brzmienie i tradycyjne brzmienie. Dziś Santos jest jednym z czołowych twórców historycznego panteonu – obok Torresa i Hausera I – pod względem wartości kolekcjonerskiej i historycznego znaczenia.
Rodzina Romero była szczególnie bliska jego gitarom.Celedonio Romero podarował swojemu synowi Pepe Romero gitarę Santos z 1919 roku na początku jego kariery, pozwalając mu wybrać jedną z kilku w swojej kolekcji – gitarę, która później ukształtowała twórczość lutnikaPepe Romero Jr.
Gitary Santosa Hernándeza w GSI
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar Santos Hernández. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Kim był Santos Hernández?
Madrytski lutnik (1874–1943), kształcony w warsztacie Manuela Ramíreza, otworzył własny sklep w 1918 roku i przez większość życia pracował przy Calle de la Aduana.
Kiedy Santos Hernández otworzył swój własny warsztat?
W 1918 roku, dwa lata po śmierci Manuela Ramíreza.
Czy Santos Hernández ponumerował swoje gitary?
Nie – na jego etykietach widnieje rok wypisany ręcznie, często jest też jego podpis, ale nie ma numeru.
Czy Santos Hernández zbudował gitarę Segovii?
Tak – zbudował gitarę Manuela Ramíreza z 1912 r., na której grał Andrés Segovia, a która obecnie znajduje się w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku.
Kto grał na gitarze Santos Hernández?
Klasyczni gracze, tacy jak Segovia, Regino Sainz de la Maza, Eduardo Abreu i rodzina Romero, oraz gracze flamenco, tacy jak Ramón Montoya, Sabicas i Luis Molina.
