1934 Santos Hernández SP/CSAR

Ta gitara klasyczna Santosa Hernándeza z 1934 roku wykonana jest ze świerku i palisandru CSA i została wyprodukowana w Madrycie. Jej etykieta na lirze pochodzi z Calle de la Aduana 27.

W powyższych filmach Rupert Boyd gra Preludium Forneroda, a Scott Morris udziela lekcji na temat palców prowadzących i przygotowania lewej ręki – oba nagrania odbywają się na tej gitarze.

Santos z 1934 roku z Aduana 27

Ta konkretna gitara, zbudowana w 1934 roku, to wspaniały przykład kunsztu Santosa, z wykorzystaniem pięknych materiałów i jego charakterystycznego, precyzyjnego kunsztu. Brzmienie jest ciepłe, a jednocześnie czyste, zrównoważone i skupione, z głębokim, staroświeckim brzmieniem. Posiada ten czarujący, introwertyczny głos, tak typowy dla Santosa – wspaniały przykład twórcy w szczytowej formie.

Santos Hernández i Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Santos Hernández (1874–1943) należy do elitarnych twórców historycznego panteonu – obok Torresa iHausera I pod względem kolekcjonerskim i historycznym. Santos stał się uznanym twórcą na wczesnym etapie swojej kariery, kiedy zasłynął jako konstruktor gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku, której właścicielem i na której grał Andrés Segovia – ta sama gitara znajduje się obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, tuż obok Hausera I Segovii z 1937 roku.

Z warsztatu Ramírez do Calle de la Aduana w Madrycie

Urodzony w Madrycie, Santos zaczynał jako chłopiec od wyrobu złotych i srebrnych ozdób do stroju torreadorów, a w 1886 roku zajął się gitarą. Po odbyciu praktyki i pięciu latach służby wojskowej, Manuel Ramírez – nauczyciel, którego zawsze uważał za swojego prawdziwego – przyjął go do swojego warsztatu, gdzie został brygadzistą. Dwa lata po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Santos otworzył własny warsztat, wkrótce przy Calle de la Aduana, do którego przyjeżdżali najwięksi gitarzyści tamtych czasów i gdzie pracował aż do swojej śmierci w 1943 roku.

Gitara dla wielkich muzyków swoich czasów

Na jego instrumentach grało wielu innych, m.in. Regino Sainz de la Maza (dla którego Joaquín Rodrigo napisał „Concierto de Aranjuez”), Eduardo Abreu, Daniel Fortea i rodzina Romero, a także mistrzowie flamenco, tacy jak Ramón Montoya i Sabicas. Od 100 lat muzycy cenią te instrumenty za ich czarujące, introwertyczne brzmienie.