1921 Santos Hernández SP/MP

Ta gitara klasyczna Santos Hernández z 1921 roku wykonana jest ze świerku i klonu i została wyprodukowana w Madrycie. To najbardziej oryginalny i najlepiej zachowany model Santosa, jaki widzieliśmy od wielu lat, a także jedna z 18 gitar znajdujących się na płycie Marca Teicholza „Valseana”.

W powyższym filmie Marc Teicholz gra na tej gitarze „Venetian Boat Song” i „Canzonetta” Mendelssohna podczas swojego koncertu „Valseana Live” w GSI.

Purfling z czerwonej i zielonej liny

Ta konkretna gitara, zbudowana w 1921 roku, to wspaniały przykład twórczości Santosa, z pięknymi materiałami i mistrzowskim wykonaniem. Gitara wyróżnia się kilkoma subtelnymi elementami dekoracyjnymi, w tym uroczym, naprzemiennym czerwono-zielonym motywem, który można znaleźć na purflingu o wzorze liny, obramowującym rozetę i osłaniającym oprawę. To najbardziej oryginalny i najlepiej zachowany Santos, jaki widzieliśmy od wielu, wielu lat – stan jest wyjątkowy jak na gitarę z tego rocznika.

Tone i „Valseana” Marca Teicholza

Oczywiście najbardziej intrygującą cechą tego instrumentu jest jego brzmienie – ciepłe, a jednocześnie czyste, zrównoważone i skupione. Ten instrument to wspaniały przykład Santosa w jego absolutnej szczytowej formie, a jego brzmienie można było usłyszeć na znakomitej płycie Marca Teicholza „Valseana” – to gitara Rolanda Dyensa z utworu „Valse en Skaï” (utwór 2).

Valseana – Marc Teicholz

Santos Hernández i Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Santos Hernández (1874–1943) należy do elitarnych twórców historycznego panteonu – obok Torresa iHausera I pod względem kolekcjonerskim i historycznym. Santos stał się uznanym twórcą na wczesnym etapie swojej kariery, kiedy zasłynął jako konstruktor gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku, której właścicielem i na której grał Andrés Segovia – ta sama gitara znajduje się obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, tuż obok Hausera I Segovii z 1937 roku.

Z warsztatu Ramírez do Calle de la Aduana w Madrycie

Urodzony w Madrycie, Santos zaczynał jako chłopiec od wyrobu złotych i srebrnych ozdób do stroju torreadorów, a w 1886 roku zajął się gitarą. Po odbyciu praktyki i pięciu latach służby wojskowej, Manuel Ramírez – nauczyciel, którego zawsze uważał za swojego prawdziwego – przyjął go do swojego warsztatu, gdzie został brygadzistą. Dwa lata po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Santos otworzył własny warsztat, wkrótce przy Calle de la Aduana, do którego przyjeżdżali najwięksi gitarzyści tamtych czasów i gdzie pracował aż do swojej śmierci w 1943 roku.

Gitara dla wielkich muzyków swoich czasów

Na jego instrumentach grało wielu innych, m.in. Regino Sainz de la Maza (dla którego Joaquín Rodrigo napisał „Concierto de Aranjuez”), Eduardo Abreu, Daniel Fortea i rodzina Romero, a także mistrzowie flamenco, tacy jak Ramón Montoya i Sabicas. Od 100 lat muzycy cenią te instrumenty za ich czarujące, introwertyczne brzmienie.