1867 Antonio de Torres „FE 24” SP/MP

Ta gitara klasyczna Antonio de Torres z 1867 roku wykonana jest ze świerku i klonu ptasiego, w Sewilli, nr FE 24 w katalogu Romanillos – najwyższej klasy gitara Torresa z pierwszej epoki z gitarą tornavoz, pochodząca z kolekcji Roberto Ramaugé i Sheldona Urlika.

W powyższym filmie Alan Mearns gra na tej gitarze swoją aranżację utworu „Asturias (Leyenda)” Isaaca Albéniza.

Torres z Sewilli, ex Ramaugé i Urlik z pierwszej epoki

Instrument ten został zbudowany w 1867 roku, pod koniec tzw. „pierwszej epoki”, gdy Torres wciąż pracował w Sewilli – na etykiecie podano jego adres: „Calle de la Cerrajería, número 32”. Oznaczona przez José Romanillosa numerem FE 24, gitara ta należała niegdyś do Roberto Ramaugé z Buenos Aires, który był uczniem kilku słynnych gitarzystów, w tym Domingo Prata, Miguela Llobeta i Andrésa Segovii. Wcześniej znajdowała się również w kolekcji Sheldona Urlika i została opisana na stronach 2–5 drugiego wydania jego książki.

Klon ptasie oko, szachownica i meander

Torres najwyraźniej zbudował tę gitarę jako jeden ze swoich „instrumentów premium” – jest bogato zdobiona i wykonana z wyselekcjonowanych materiałów, w tym z czteroczęściowego tyłu z klonu ptasiego oczka z czarnymi paskami przekładkowymi w szwach. Płyta rezonansowa wykonana jest z dwóch niepasujących do siebie kawałków świerku, połączonych pod trzecią struną. Mostek wykonany jest z palisandru i ma na każdym skrzydle ozdobny kwadrat w szachownicę, pasujący do tych na rozecie. Szyjka i główka wykonane są z cedru kubańskiego, a fornir na główce to heban afrykański, inkrustowany „meandrowym wzorem” w środkowej części. Jest to instrument pełnowymiarowy, całkowicie „nowoczesny” według dzisiejszych standardów pod względem wymiarów i proporcji – które, co niewiarygodne, pozostają wzorem dla wszystkich lutników od tamtej pory, z niewielkimi lub żadnymi modyfikacjami od tej podstawowej konstrukcji do dnia dzisiejszego.

Restauracja autorstwa Alana Perlmana

Instrument ten jest obecnie w doskonałym stanie, gotowym do koncertu, dzięki starannej i starannie wykonanej renowacji przeprowadzonej kilka lat temu przez lutnika Alana Perlmana, który zdjął tylną część, aby uzyskać dostęp do spodu płyty wierzchniej, tyłu i boków (tornavoz praktycznie uniemożliwia dostęp do otworu rezonansowego). Przy okazji wymienił również jeden z boków na element, który pięknie komponuje się z oryginalnymi materiałami. Klucze zostały wymienione na zestaw firmy Rodgers of England ze względu na funkcjonalność; jednak oryginalne klucze pozostały w gitarze.

Zatoka Torresa i Tornavoz

Brzmienie jest w stu procentach jak ze starego świata… i to, co od tamtej pory prześladuje lutników w ich dążeniu do „brzmienia Torresa”. Ma aksamitną fakturę, bogatą w skoncentrowane alikwoty, a jednocześnie zachowującą klarowność w samym sercu każdego dźwięku. Rezonans pudła rezonansowego jest bardzo głęboki, częściowo dzięki zabiegowi, który Torres stosował regularnie – zwłaszcza w pierwszej epoce (w tym najsłynniejszym w takich gitarach jak „La Leona”, FE 08, FE 13 ex Llobet, FE 17 ex Tárrega i innych) – zwanemu „tornavoz”: stożkowa rurka przymocowana do otworu rezonansowego, która w tej gitarze dodaje basowego brzmienia i nadaje wysokim tonom olśniewającą, lśniącą klarowność. Podsumowując, jest to wspaniały instrument, skonstruowany z kunsztem i kunsztem, który Torres rezerwował dla swoich najlepszych i najdroższych dzieł.

Więcej o Antonio de Torresie

Aby dowiedzieć się więcej o życiu Antonia de Torresa, koniecznie przeczytaj jego biografię orazten fragment o brzmieniu Torresa z książki José Luisa Romanillosa „Antonio de Torres”. Mamy również wywiad Pepe Romero z Kennym Hillem na temat mistrza lutnictwa. Zobacz takżeOrfeo Magazine #9 – 200. rocznica urodzin Antonia de Torresa .

Antonio de Torres: Stradivari na gitarze

Nazwisko Antonio de Torresa (1817–1892) jest dla gitarzystów tym, czym Antonio Stradivarius dla skrzypków. W ujęciu całościowym, zespół instrumentów wykonanych ręką tego legendarnego lutnika jest dziś uważany za fundament współczesnej gitary. Wpływu, jaki te gitary wywarły na kolejne pokolenia lutników, nie sposób przecenić – do dziś większość, a może prawie wszystkie, udoskonalenia konstrukcyjne i brzmieniowe Torresa są wykorzystywane przez wszystkich czołowych współczesnych konstruktorów.

Pierwsza i druga epoka: Sewilla i Almería

Torres budował swoje pierwsze wspaniałe gitary w Sewilli, od lat 50. XIX wieku do około 1870 roku – w okresie swojej „pierwszej epoki”, kiedy na jego etykietach widniał napis „Calle de la Cerrajería, número 32”. Po kilku latach przerwy od pracy na krześle gitarowym powrócił do tworzenia gitar w rodzinnej Almerii w 1875 roku i od tamtej pory, aż do śmierci w 1892 roku, na jego etykietach widniał napis „Segunda Época”, zazwyczaj z ręcznie napisanym numerem gitary. W swojej biografii twórcy, José Luis Romanillos skatalogował zachowane instrumenty z tych dwóch okresów, dlatego gitary Torresa są dziś znane pod numerami takimi jak „FE 17” (pierwsza epoka) lub „SE 114” (druga epoka).

W wykonaniu Tárregi i dzisiejszych artystów

W czasach Torresa czołowi muzycy, tacy jak Julián Arcas i Francisco Tárrega, grali już na jego arcydziełach, a kolejne pokolenia muzyków w XX wieku kontynuowały ich grę. Chociaż rosnąca wartość w ciągu ostatnich dekad sprawiła, że instrumenty te stały się w dużej mierze domeną kolekcjonerów, wciąż są niezwykle pożądane przez czołowych profesjonalnych muzyków i okazjonalnie trafiają do studiów nagraniowych, a nawet na sceny koncertowe. Pepe Romero , Stefano Grondona, Wulfin Lieske i Marc Teicholz , między innymi, tchnęli życie w nie w nagraniach i na żywo, i wszyscy mamy nadzieję, że ten trend utrzyma się w przyszłości, zwłaszcza że coraz więcej instrumentów Torresa zwróci uwagę publiczności.