1868 Antonio de Torres SP/CSAR

Ta pochodząca z 1868 roku gitara klasyczna Antonio de Torresa wykonana jest ze świerku i palisandru CSA i pochodzi z Sewilli. Powstała pod koniec pierwszej epoki, w której powstała – jest to pełnowymiarowa gitara Torresa z tornavozem, wyposażona w oryginalne klucze Jerome oraz stary drewniany futerał.

W powyższych filmach Chris Garwood z GSI po raz pierwszy prezentuje tę gitarę, a Evan Hirschelman na niej gra, wykonując m.in. pierwszą część swojego utworu „Shapeshifting”.

Późny Torres z Pierwszej Epoki z Sewilli

Zbudowany pod koniec tzw. „pierwszej epoki”, gdy Torres wciąż pracował w Sewilli – na etykiecie widnieje napis „Calle de la Cerrajería número 32, año de 1868” – to wspaniały i niezwykle rzadki przykład najbardziej reprezentatywnego dzieła Torresa z tego okresu. To instrument pełnowymiarowy, całkowicie „nowoczesny” według dzisiejszych standardów pod względem wymiarów i proporcji, które, co niewiarygodne, pozostają wzorem dla wszystkich producentów gitar od tamtej pory, z niewielkimi lub żadnymi modyfikacjami w stosunku do tej podstawowej konstrukcji.

Majestatyczny dźwięk i Tornavoz

Brzmienie jest absolutnie majestatyczne. Brzmienie jest potężne, o aksamitnej fakturze, bogate w alikwoty, a jednocześnie zachowujące klarowność w samym sercu każdego dźwięku. Rezonans pudła rezonansowego jest bardzo głęboki, częściowo dzięki zabiegowi, który Torres stosował regularnie, zwłaszcza w pierwszej epoce (najsłynniejszemu w takich gitarach jak „La Leona”, FE 08, FE 13 ex Llobet i FE 17 ex Tárrega): „tornavoz”, stożkowa rurka przymocowana do otworu rezonansowego, która w tym przypadku dodaje basowego brzmienia i nadaje wysokim tonom olśniewającą, lśniącą klarowność.

Rozeta, purfling i stan

Instrument jest równie piękny z wyglądu, co brzmienia. Posiada trzyczęściową płytę tylną z palisandru CSA, pierścieniową rozetę z centralnym motywem jodełki oraz pasującą „grubą” tapicerkę z tyłu i boków. Klucze zostały wymienione na zestaw wykonany na zamówienie przez Rodgers of England ze względu na funkcjonalność; jednak oryginalne klucze Jerome, a także bardzo stara (prawdopodobnie oryginalna) drewniana obudowa, pozostały w gitarze. Stan jest doskonały, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że gitara została zbudowana ponad 150 lat temu: wszystkie naprawy zostały wykonane fachowo, a gitara jest gotowa do gry. Kolejny zapierający dech w piersiach przykład dobrze zachowanego, elegancko zbudowanego i po prostu wspaniałego Torresa, niezwykle pożądanego zarówno przez najbardziej wymagających kolekcjonerów, jak i wykonawców.

Więcej o Antonio de Torresie

O Torresie można przeczytać znacznie więcej: naszą biografię lutnika ,fragment książki José Luisa Romanillosa „Antonio de Torres” na temat brzmienia Torresa oraz rozmowę Pepe Romero z Kennym Hillem o mistrzu lutnictwa. Zobacz także„Orfeo Magazine” nr 9 – 200. rocznica urodzin Antonia de Torresa .

Antonio de Torres: Stradivari na gitarze

Nazwisko Antonio de Torresa (1817–1892) jest dla gitarzystów tym, czym Antonio Stradivarius dla skrzypków. W ujęciu całościowym, zespół instrumentów wykonanych ręką tego legendarnego lutnika jest dziś uważany za fundament współczesnej gitary. Wpływu, jaki te gitary wywarły na kolejne pokolenia lutników, nie sposób przecenić – do dziś większość, a może prawie wszystkie, udoskonalenia konstrukcyjne i brzmieniowe Torresa są wykorzystywane przez wszystkich czołowych współczesnych konstruktorów.

Pierwsza i druga epoka: Sewilla i Almería

Torres budował swoje pierwsze wspaniałe gitary w Sewilli, od lat 50. XIX wieku do około 1870 roku – w okresie swojej „pierwszej epoki”, kiedy na jego etykietach widniał napis „Calle de la Cerrajería, número 32”. Po kilku latach przerwy od pracy na krześle gitarowym powrócił do tworzenia gitar w rodzinnej Almerii w 1875 roku i od tamtej pory, aż do śmierci w 1892 roku, na jego etykietach widniał napis „Segunda Época”, zazwyczaj z ręcznie napisanym numerem gitary. W swojej biografii twórcy, José Luis Romanillos skatalogował zachowane instrumenty z tych dwóch okresów, dlatego gitary Torresa są dziś znane pod numerami takimi jak „FE 17” (pierwsza epoka) lub „SE 114” (druga epoka).

W wykonaniu Tárregi i dzisiejszych artystów

W czasach Torresa czołowi muzycy, tacy jak Julián Arcas i Francisco Tárrega, grali już na jego arcydziełach, a kolejne pokolenia muzyków w XX wieku kontynuowały ich grę. Chociaż rosnąca wartość w ciągu ostatnich dekad sprawiła, że instrumenty te stały się w dużej mierze domeną kolekcjonerów, wciąż są niezwykle pożądane przez czołowych profesjonalnych muzyków i okazjonalnie trafiają do studiów nagraniowych, a nawet na sceny koncertowe. Pepe Romero , Stefano Grondona, Wulfin Lieske i Marc Teicholz , między innymi, tchnęli życie w nie w nagraniach i na żywo, i wszyscy mamy nadzieję, że ten trend utrzyma się w przyszłości, zwłaszcza że coraz więcej instrumentów Torresa zwróci uwagę publiczności.