1887 Antonio de Torres „SE 105” SP/MH

Ta pochodząca z 1887 roku gitara klasyczna Antonio de Torresa wykonana jest ze świerku i mahoniu i pochodzi z Almerii. Oznaczona jest numerem SE 105. Jest to średniej wielkości gitara Torresa z pięcioma łopatkami, pochodząca z roku poprzedzającego model SE 114 Tárregi, odrestaurowana przez Gabriele Lodi.

W powyższym filmie Taso Comanescu gra na gitarze „Eterna Saudade” Dilermando Reisa.

SE 105: Arcydzieło drugiej epoki

Zbudowana rok przed ulubioną gitarą Torresa Francisco Tarregi, SE 114 , ta gitara – nr 105 z „Segunda Época”, jak Torres napisał odręcznie na etykiecie – jest jednym z największych arcydzieł jego twórczości ze względu na jakość brzmienia, stan i znaczenie historyczne. Oceniając brzmienie takiej gitary, trudno powiedzieć, gdzie kończy się geniusz Torresa, a zaczyna kumulacja lat gry wielkich artystów. Ten instrument to prawdziwy cud historii lutnictwa.

Dźwięk i grywalność

To gitara średniej wielkości, wyposażona w 5 wentylatorów i o krótszej menzurze, dzięki czemu jest bardzo wygodna i łatwa w grze – niedawno wymieniono na niej progi, a nowe ustawienie sprawia, że gra się na niej z maksymalną swobodą. Brzmi niesamowicie, pełnie, bardzo bogato, z doskonałą fakturą w każdym dźwięku, a jednocześnie bardzo czysto. Ma czuły zakres dynamiki i paletę barw, dzięki czemu niezwykle łatwo oddzielić linie melodyczne od akompaniamentu i partii basowych – gitara jest po prostu bardzo przyjazna dla dłoni i gra niemal sama.

Stan i naprawy: Gabriele Lodi

Instrument jest w doskonałym stanie. Niedawno przeszedł kilka napraw, które wykonał Gabriele Lodi z Włoch, który naszym zdaniem szybko staje się jednym z najbardziej doświadczonych i fachowych fachowców od Torresa na świecie. Dokonano kilku napraw boków, które są teraz całkowicie niewidoczne, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz. Pojedyncze, niewielkie pęknięcie z tyłu zostało wzmocnione mahoniową łatką. Płyta rezonansowa nie ma pęknięć ani napraw – co czyni ją prawdopodobnie najlepiej zachowanym instrumentem Torresa, jaki kiedykolwiek przeszedł przez nasze progi.

Co ciekawe, na grzbiecie drewna znajduje się kilka sęków, które mają małe kliny podtrzymujące je od spodu – ale zostały one pierwotnie zamontowane przez Torresa i nie są późniejszym dodatkiem. Wygląda na to, że Torres obawiał się, że mogą one przekształcić się w pęknięcia; jednak po ponad 135 latach pozostały one stabilne. Niesamowita dalekowzroczność i kolejny przykład geniuszu Torresa! W pewnym momencie przeszłości, jak sądzimy, instrument został przerobiony z kołków na maszyny (obecne maszyny są powszechnie spotykane w instrumentach produkowanych w Barcelonie w latach 20. i 30. XX wieku). Ktokolwiek dokonał tej konwersji, wykonał bardzo autentyczną pracę, tworząc kwadratowe rampy i proporcje szczelin, jakby sam Torres to zrobił. Ogólnie rzecz biorąc, jest to rzadki, piękny i wyjątkowy przykład Torresa w jego najlepszej formie.

Więcej o Antonio de Torresie

Aby dowiedzieć się więcej o mistrzu z Sewilli i Almerii, przeczytaj naszą biografię Antonia de Torresa ,„The Torres Sound” – fragment książki José Luisa Romanillosa „Antonio de Torres” – oraz wywiad Pepe Romero o Torresie z Kennym Hillem. Zobacz także„Orfeo Magazine” nr 9 – 200. rocznica urodzin Antonia de Torresa .

Antonio de Torres: Stradivari na gitarze

Nazwisko Antonio de Torresa (1817–1892) jest dla gitarzystów tym, czym Antonio Stradivarius dla skrzypków. W ujęciu całościowym, zespół instrumentów wykonanych ręką tego legendarnego lutnika jest dziś uważany za fundament współczesnej gitary. Wpływu, jaki te gitary wywarły na kolejne pokolenia lutników, nie sposób przecenić – do dziś większość, a może prawie wszystkie, udoskonalenia konstrukcyjne i brzmieniowe Torresa są wykorzystywane przez wszystkich czołowych współczesnych konstruktorów.

Pierwsza i druga epoka: Sewilla i Almería

Torres budował swoje pierwsze wspaniałe gitary w Sewilli, od lat 50. XIX wieku do około 1870 roku – w okresie swojej „pierwszej epoki”, kiedy na jego etykietach widniał napis „Calle de la Cerrajería, número 32”. Po kilku latach przerwy od pracy na krześle gitarowym powrócił do tworzenia gitar w rodzinnej Almerii w 1875 roku i od tamtej pory, aż do śmierci w 1892 roku, na jego etykietach widniał napis „Segunda Época”, zazwyczaj z ręcznie napisanym numerem gitary. W swojej biografii twórcy, José Luis Romanillos skatalogował zachowane instrumenty z tych dwóch okresów, dlatego gitary Torresa są dziś znane pod numerami takimi jak „FE 17” (pierwsza epoka) lub „SE 114” (druga epoka).

W wykonaniu Tárregi i dzisiejszych artystów

W czasach Torresa czołowi muzycy, tacy jak Julián Arcas i Francisco Tárrega, grali już na jego arcydziełach, a kolejne pokolenia muzyków w XX wieku kontynuowały ich grę. Chociaż rosnąca wartość w ciągu ostatnich dekad sprawiła, że instrumenty te stały się w dużej mierze domeną kolekcjonerów, wciąż są niezwykle pożądane przez czołowych profesjonalnych muzyków i okazjonalnie trafiają do studiów nagraniowych, a nawet na sceny koncertowe. Pepe Romero , Stefano Grondona, Wulfin Lieske i Marc Teicholz , między innymi, tchnęli życie w nie w nagraniach i na żywo, i wszyscy mamy nadzieję, że ten trend utrzyma się w przyszłości, zwłaszcza że coraz więcej instrumentów Torresa zwróci uwagę publiczności.