1888 Antonio de Torres „La Itálica” (SE 116) SP/CSAR

Ta gitara klasyczna Antonio de Torres „La Itálica”, SE 116, z 1888 r., to gitara klasyczna wykonana ze świerku i palisandru CSA z Almerii – prawie bliźniacza ulubiona gitara Francisco Tárregi, SE 114, ochrzczona „La Itálica” przez Domingo Prata i Emilio Pujola.

W powyższych filmach Andrew York gra na tej gitarze pięć swoich kompozycji – „Yamour”, „Squares Suspended”, „Knowing”, „Quicksilver” i „Mechanism”.

SE 116: Siostra SE 114 Tárregi

Zbudowana w tym samym roku co ulubiona gitara Torresa Tárregi ( SE 114 ) i niemal identyczna pod względem detali i wymiarów, ta gitara – nr 116 z „Segunda Época”, jak głosi etykieta – jest jednym z największych arcydzieł w historii lutnictwa. Jest w fenomenalnym stanie, z zachowanymi wszystkimi oryginalnymi elementami, w tym oryginalną polerką, kluczami i wewnętrznymi znakami ołówka.

Enrique Coll i historia „La Itálica”

Instrumentowi towarzyszą bardzo interesujące dokumenty z 1951 roku od barcelońskiego lutnika Enrique Colla (1894–1978), który był uczniem Francisco Simplicio i mentorem Ignacio Flety . Wśród nich jest wycena, w której Coll opisuje metalową płytkę z nazwą „La Itálica”, która jest przymocowana do główki. Według Colla, instrument ten otrzymał szczególną uwagę od Miguela Llobeta, Domingo Prata i Emilio Pujola. Historia mówi dalej, że Prat i Pujol „ochrzcili” gitarę i nadali jej nazwę „La Itálica”, podczas gdy Llobet wolał nazywać ją „La Leona di Farré” – na cześć zarówno legendarnej „La Leona” Torres z 1856 roku, jak i ówczesnego właściciela „La Itálica”, Leóna Farré, jednego z wielkich miłośników gitary na scenie barcelońskiej na początku XX wieku. Jakiekolwiek jest znaczenie tego wszystkiego, pozostaje nam tylko zastanawiać się.

Dźwięk

Słowa nie są w stanie oddać bogactwa i harmonii brzmienia tej gitary, perfekcyjnej równowagi między dźwiękami, które się ze sobą łączą, ani wrażenia, jakie daje gitara wibrująca w ciele grającego. To niesamowite doświadczenie, możliwe tylko z takim instrumentem w rękach – i potwierdzane niezliczoną ilością utworów Torresa, które widzimy, a przede wszystkim tak głębokim brzmieniem jak SE 116.

Usłyszano w utworze „Valseana” Marca Teicholza

„La Itálica” zamyka Valseana , płytę GSI z Marcem Teicholzem : Walc Brahmsa, op. 39, nr 15 (utwór 18) jest ostatnim z 18 walców, każdy zagrany przez GSI na innej gitarze.

Valseana – Marc Teicholz

Więcej o Antonio de Torresie

Życie Torresa jest opisane w naszej krótkiej biografii , a książka José Luisa Romanillosa „Antonio de Torres” wyjaśnia jego brzmienie wtym fragmencie . Pepe Romero dzieli się swoimi doświadczeniami z tymi gitarami w wywiadzie z Kennym Hillem . Zobacz także„Orfeo Magazine” nr 9 – 200. rocznica urodzin Antonio de Torresa .

Antonio de Torres: Stradivari na gitarze

Nazwisko Antonio de Torresa (1817–1892) jest dla gitarzystów tym, czym Antonio Stradivarius dla skrzypków. W ujęciu całościowym, zespół instrumentów wykonanych ręką tego legendarnego lutnika jest dziś uważany za fundament współczesnej gitary. Wpływu, jaki te gitary wywarły na kolejne pokolenia lutników, nie sposób przecenić – do dziś większość, a może prawie wszystkie, udoskonalenia konstrukcyjne i brzmieniowe Torresa są wykorzystywane przez wszystkich czołowych współczesnych konstruktorów.

Pierwsza i druga epoka: Sewilla i Almería

Torres budował swoje pierwsze wspaniałe gitary w Sewilli, od lat 50. XIX wieku do około 1870 roku – w okresie swojej „pierwszej epoki”, kiedy na jego etykietach widniał napis „Calle de la Cerrajería, número 32”. Po kilku latach przerwy od pracy na krześle gitarowym powrócił do tworzenia gitar w rodzinnej Almerii w 1875 roku i od tamtej pory, aż do śmierci w 1892 roku, na jego etykietach widniał napis „Segunda Época”, zazwyczaj z ręcznie napisanym numerem gitary. W swojej biografii twórcy, José Luis Romanillos skatalogował zachowane instrumenty z tych dwóch okresów, dlatego gitary Torresa są dziś znane pod numerami takimi jak „FE 17” (pierwsza epoka) lub „SE 114” (druga epoka).

W wykonaniu Tárregi i dzisiejszych artystów

W czasach Torresa czołowi muzycy, tacy jak Julián Arcas i Francisco Tárrega, grali już na jego arcydziełach, a kolejne pokolenia muzyków w XX wieku kontynuowały ich grę. Chociaż rosnąca wartość w ciągu ostatnich dekad sprawiła, że instrumenty te stały się w dużej mierze domeną kolekcjonerów, wciąż są niezwykle pożądane przez czołowych profesjonalnych muzyków i okazjonalnie trafiają do studiów nagraniowych, a nawet na sceny koncertowe. Pepe Romero , Stefano Grondona, Wulfin Lieske i Marc Teicholz , między innymi, tchnęli życie w nie w nagraniach i na żywo, i wszyscy mamy nadzieję, że ten trend utrzyma się w przyszłości, zwłaszcza że coraz więcej instrumentów Torresa zwróci uwagę publiczności.