1890 Antonio de Torres „SE 139” PI/MP

Ta gitara klasyczna Antonio de Torresa z 1890 r. ma płytę rezonansową z sosny oraz tył i boki z klonu oczkowego, oznaczona numerem SE 139. Jest to późna, druga epoka gitarowa, zbudowana przez Torresa z Almerii dwa lata przed jego śmiercią.

W powyższym filmie Taso Comanescu gra na tej gitarze utwór „Adelita” Tárregi.

SE 139: Pierwotnie więcej niż sześć strun

Ten konkretny instrument to fantastyczny przykład niezwykle dobrze zachowanej gitary z klonu ptasiego oka z 1890 roku, oznaczonej przez producenta numerem 139 „Segunda Época” na etykiecie. Uważamy, że gitara pierwotnie była przeznaczona na więcej niż 6 strun (dokładnie nie jesteśmy już w stanie określić, ile ich było) i na początku swojego istnienia została przebudowana na 6-strunową. Najważniejszym dowodem tej konwersji jest sama główka, gdzie znajdują się ślady zaszpachlowanych otworów, w których pierwotnie znajdowały się drewniane kołki stroikowe, oraz wcześniejsza próba wycięcia szczelin na instrumenty, która została przerobiona.

Torres z sosnowym blatem

Co ciekawe, pudło rezonansowe jest w całości wykonane z sosny. Torres był znany z wykorzystywania sosny do budowy części wewnętrznych (na przykład wentylatorów i okładzin), ale niewiele jest znanych instrumentów z sosnowymi blatami, takimi jak ten. Inny godny uwagi model Torresa z sosnowym blatem (również z klonowym tyłem i bokami) należy do Pepe Romero , który nagrał na nim absolutnie wzniosły album – duety gitarowo-fortepianowe z sonatami Carullego i Diabellego.

Dźwięk

Brzmienie gitary SE 139 charakteryzuje się bogactwem i harmonią, które można znaleźć w innych topowych egzemplarzach tego niezwykłego producenta. Słuchając jej, można zachwycić się pięknem brzmienia i tym, jak dźwięki łączą się ze sobą, zachowując jednocześnie klarowność i separację. Wrażenia z gry na niej są nieporównywalne z niczym innym, ponieważ wibruje ona w ciele grającego w bardzo głęboki sposób, charakterystyczny dla gitar Torres – to niesamowite doświadczenie, potwierdzone przez wszystkich, którzy widzą i słyszą gitary Torres (zwłaszcza w tak oryginalnym stanie), które trafiają do naszego sklepu.

Więcej o Antonio de Torresie

Życie Torresa jest opisane w naszej krótkiej biografii , a książka José Luisa Romanillosa „Antonio de Torres” wyjaśnia jego brzmienie wtym fragmencie . Pepe Romero dzieli się swoimi doświadczeniami z tymi gitarami w wywiadzie z Kennym Hillem . Zobacz także„Orfeo Magazine” nr 9 – 200. rocznica urodzin Antonio de Torresa .

Antonio de Torres: Stradivari na gitarze

Nazwisko Antonio de Torresa (1817–1892) jest dla gitarzystów tym, czym Antonio Stradivarius dla skrzypków. W ujęciu całościowym, zespół instrumentów wykonanych ręką tego legendarnego lutnika jest dziś uważany za fundament współczesnej gitary. Wpływu, jaki te gitary wywarły na kolejne pokolenia lutników, nie sposób przecenić – do dziś większość, a może prawie wszystkie, udoskonalenia konstrukcyjne i brzmieniowe Torresa są wykorzystywane przez wszystkich czołowych współczesnych konstruktorów.

Pierwsza i druga epoka: Sewilla i Almería

Torres budował swoje pierwsze wspaniałe gitary w Sewilli, od lat 50. XIX wieku do około 1870 roku – w okresie swojej „pierwszej epoki”, kiedy na jego etykietach widniał napis „Calle de la Cerrajería, número 32”. Po kilku latach przerwy od pracy na krześle gitarowym powrócił do tworzenia gitar w rodzinnej Almerii w 1875 roku i od tamtej pory, aż do śmierci w 1892 roku, na jego etykietach widniał napis „Segunda Época”, zazwyczaj z ręcznie napisanym numerem gitary. W swojej biografii twórcy, José Luis Romanillos skatalogował zachowane instrumenty z tych dwóch okresów, dlatego gitary Torresa są dziś znane pod numerami takimi jak „FE 17” (pierwsza epoka) lub „SE 114” (druga epoka).

W wykonaniu Tárregi i dzisiejszych artystów

W czasach Torresa czołowi muzycy, tacy jak Julián Arcas i Francisco Tárrega, grali już na jego arcydziełach, a kolejne pokolenia muzyków w XX wieku kontynuowały ich grę. Chociaż rosnąca wartość w ciągu ostatnich dekad sprawiła, że instrumenty te stały się w dużej mierze domeną kolekcjonerów, wciąż są niezwykle pożądane przez czołowych profesjonalnych muzyków i okazjonalnie trafiają do studiów nagraniowych, a nawet na sceny koncertowe. Pepe Romero , Stefano Grondona, Wulfin Lieske i Marc Teicholz , między innymi, tchnęli życie w nie w nagraniach i na żywo, i wszyscy mamy nadzieję, że ten trend utrzyma się w przyszłości, zwłaszcza że coraz więcej instrumentów Torresa zwróci uwagę publiczności.