1897 José Ramírez I SP/CY

Ta gitaraJosé Ramírez I z 1897 roku to mniejsza gitara wykonana z drewna świerkowego i cyprysowego, pochodząca z Madrytu – ta sama, którą widać na okładce wydania w twardej oprawie „The Classical Guitar – A Complete History” z kolekcji Russella Clevelanda.

W powyższych filmach Shane Parish gra utwór D. Boona „Cohesion”, Grygorii Koval gra „Romanza” Llobeta, można zobaczyć krótką prezentację gitary, a Mela Guitar Quartet gra utwór Franka Bridge’a „Moto Perpetuo” na czterech gitarach José Ramíreza, w tym na tej.

Ulubieniec Russella Clevelanda

Instrument ten pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda – Russell Cleveland szczególnie go lubił i był eksponowany na okładce wydania w twardej oprawie książki „The Classical Guitar – A Complete History” oraz na stronach 20–21.

Piętnaście lat po otwarciu warsztatu

To piękna, mniejsza gitara z drewna cyprysowego z warsztatu José Ramíreza I, zbudowana w czasach, gdy był niezależnym lutnikiem od 15 lat (jego warsztat powstał w 1882 roku). Estetycznie gitara nosi wyraźne ślady wpływu jego nauczyciela, Francisco Gonzáleza – szczególnie w kształcie główki, szerokiej (i bogato zdobionej) rozecie oraz ostro zakończonym mostku. Na wczesnej etykiecie widnieje napis „José Ramírez, Constructor de Guitarras, Concepción Jerónima nr 2, Madryt”. Gitara przeszła szereg napraw, głównie płyty rezonansowej i intarsji z tyłu, jednak brzmienie i grywalność pozostały niezmienione – absolutnie czarujące i eleganckie pod każdym względem.

José Ramírez I: Założyciel Warsztatu Ramíreza

José Ramírez I (1858–1923) założył warsztat José Ramíreza w Madrycie około 1882 roku – rodzinną firmę, która od tamtej pory zdominowała hiszpański przemysł gitarowy. Dołączył do Francisco Gonzáleza, czołowego madryckiego lutnika tamtych czasów, jako praktykant w wieku 12 lat, a kiedy wypracował sobie styl oparty na gitarach Gonzáleza, pozostał mu wierny przez całe życie. W 1890 roku objął słynną siedzibę w Concepción Jerónima nr 2.

Concepción Jerónima nr 2 i jego uczniowie

Tam wyszkolił niezwykłą grupę lutników: swojego brataManuela Ramíreza ,Enrique Garcíę , Juliana Gómeza Ramíreza (który później osiedlił się w Paryżu i zaprzyjaźnił się z Robertem Bouchetem) oraz własnego syna José Ramíreza II . Muzycy flamenco przychodzili do niego po więcej brzmienia, a on stworzył dla nich gitarę tablao Ramírez – z dużym, ale płytkim korpusem z cyprysu i kopulastym pudłem rezonansowym.

José Ramírez w filmie „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości”

Gitara José Ramíreza z 1905 r. jest jedną z historycznych gitar ukazanych w książce Orfeusza zawierającej portrety gitar naturalnej wielkości:

Orfeo – 34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości