1918 Enrique García nr 207 SP/CSAR

Ta gitara klasycznaEnrique García z 1918 roku wykonana z drewna świerkowego i palisandru CSA została wykonana w Barcelonie pod numerem 207. W tym samym roku, a zaledwie trzy numery wcześniej, znajduje się jego gitara nr 210 znajdująca się w naszym muzeum.

Nr 207 z Paseo de San Juan 110

Etykieta – częściowo uszkodzona w lewym dolnym rogu, ale wciąż czytelna – podaje rok 1918, ostatni adres Garcii: „Calle Paseo S. Juan 110, Barcelona” oraz numer gitary: 207. Jest to doskonale zachowany przykład stylu Garcii, utrzymanego w jego wspaniałym, dojrzałym stylu, o dość prostej dekoracji, zwłaszcza w porównaniu ze znacznie bardziej misternymi i bogato zdobionymi gitarami, które powstały w latach 1919–1922, po tym jak Francisco Simplicio zaczął dla niego pracować.

Dźwięk

Brzmienie jest pełne i soczyste, a w rękach bardzo żywe i „przyjazne”, z wielkim urokiem i charakterem. Instrumenty Garcíi w takim stanie i o takiej jakości brzmienia są trudne do zdobycia – to bardzo rzadka i kolekcjonerska gitara jednego z największych mistrzów XX wieku.

Enrique García: Od warsztatu Ramíreza do Barcelony

Enrique García urodził się w Madrycie w 1868 roku. Chociaż był synem lutnika Juana Garcíi, w 1883 roku rozpoczął praktykę uManuela Ramíreza lubJosé Ramíreza I (lub prawdopodobnie u obu) i kontynuował pracę w Madrycie przez wiele lat. W 1893 roku jego gitary zdobyły pierwszą nagrodę na Wystawie Światowej w Chicago – García był najwyraźniej bardzo dumny z tego osiągnięcia, ponieważ po otrzymaniu nagrody przedstawił je w formie obrazków na swoich etykietach. W 1895 roku opuścił Ramíreza i Madryt, udając się do Barcelony, gdzie założył własny warsztat jako niezależny budowniczy.

Założyciel Szkoły Gitarowej w Barcelonie

García jest uważany za twórcę „szkoły barcelońskiej”, czyli „katalońskiego” stylu budowy gitar. Jego styl wpłynął na kolejne pokolenia lutników z Barcelony, w tym Francisco Simplicio i Miguela Simplicio, Enrique Sanfeliu, Enrique Colla i Ignacio Fletę . Być może najważniejszą cechą charakterystyczną jego stylu jest zwiększona sztywność pudła rezonansowego – jego gitary zazwyczaj miały 8 asymetrycznych wachlarzy zamiast tradycyjnych 7 (lata później Ignacio Fleta zwiększył liczbę wachlarzy do 9).

Międzynarodowa reputacja

García był prawdopodobnie najbardziej poszukiwanym i znanym producentem na przełomie wieków (1900). Jego reputacja już od samego początku była prawdziwie międzynarodowa, głównie dzięki Domingo Pratowi i Francisco Tárredze, którzy grali na jego gitarach. Do 1912 roku eksportował wiele swoich instrumentów, głównie do Ameryki Południowej, gdzie kształtowała się prężna i bardzo ważna scena gitarowa, skupiona głównie w Buenos Aires w Argentynie i Montevideo w Urugwaju. Jego gitary zawsze były cenione przez wykonawców i kolekcjonerów za ich intymny urok i niepowtarzalny styl.

Książki o Enrique Garcíi

Dwujęzyczna (francusko-angielska) monografia „Enrique García 1868-1922: Constructor de Barcelona” autorstwa Jacques Vincenti i Alberto Martínez – 216 stron, z planem gitary García nr 123 – to najpełniejsze źródło wiedzy o jego życiu, etykietach i pracowniach, nagrodzie z Chicago oraz gitarach należących do Prat i Tárrega:

Enrique García 1868-1922: Constructor de Barcelona