1987 Miguel Rodríguez SP/HR

Ta gitara klasyczna Miguel Rodríguez z 1987 roku wykonana jest ze świerku i palisandru honduraskiego w Kordobie w Hiszpanii przez Miguela Rodrigueza Jr. i jego syna Pepe – jest to potężny instrument koncertowy z najsłynniejszego okresu działalności warsztatu.

Gitara klasyczna Miguel Rodríguez z 1987 roku z Kordoby

To najwyższej klasy gitara pochodząca z jednego z najbardziej cenionych warsztatów XX wieku. Na instrumentach Miguela Rodrigueza gra wielu muzyków koncertowych na całym świecie, w tym rodzina Romero , która używa gitar Miguela Rodrigueza od końca lat 50. XX wieku.

Moc i grywalność

Ma ogromną moc, doskonały sustain i bardzo szybki atak (jak flamenco). Jest też bardzo łatwa w grze – po części dzięki smukłemu, wygodnemu gryfowi, a po części dzięki krótszej menzurze, co jest rzadkością u Rodrígueza. Ustawienie jest optymalne, i to nie tylko dla lewej ręki: gitara jest tak energiczna i mocna, że gra się na niej bardzo łatwo również prawą ręką.

Stan

Poza dwoma dobrze załatanymi (i dopasowanymi) pęknięciami w górnej części tylnej części gitary, jest ona w doskonałym stanie jak na swój wiek.

Dzięki jakości (i ilości) dźwięku, doskonałej grze i niezrównanemu pięknu estetycznemu jest to niezwykle ekscytujący instrument do posiadania i grania – zarówno dla kolekcjonerów, jak i wykonawców.

Rodzina Rodríguez z Kordoby

Gitary klasyczne i flamenco Miguela Rodrígueza były ulubionym instrumentem wielu czołowych artystów koncertowych, zwłaszcza członków rodziny Romero. Mówiąc o Miguelu Rodriguezie, tak naprawdę mamy na myśli rodzinę czterech konstruktorów gitar, działających w trzech pokoleniach, pracujących w Kordobie – w samym sercu Andaluzji, regionu południowej Hiszpanii, który dał początek współczesnej gitarze hiszpańskiej w osobie Antonia de Torresa .

Czterech twórców, trzy pokolenia

Warsztat został założony przez Miguela Beneyto Rodrígueza (1888–1975, znanego również jako „Miguel Sr.”). Jego synowie bliźniacy, Rafael Rodríguez Serrano (1921–1965) i Miguel Rodríguez Serrano (1921–1998, znanego również jako „Miguel Jr.”), pracowali u jego boku, a następnie syn Miguela Jr., José Rodríguez Álamo (1949–1996, znanego również jako „Pepe”). Gitary Miguela Sr. były lekkie i miały mały lub średni korpus, a ich brzmienie charakteryzowało się ekspresją, liryką i śpiewnością, a także przytłaczającą projekcją. Wraz ze wzrostem popularności bliźniaków w latach 50. i 60. XX wieku, gitary ewoluowały w kierunku bardziej spójnego, opływowego stylu z większymi korpusami, wciąż stosunkowo lekkimi. Późny okres Miguela Jr. i Pepe (lata 70. – 1998) – czas gitar „Churchdoor” i zdobionych „Centenario” – jest prawdopodobnie najbardziej znany, z dłuższą menzurą, głębszymi korpusami i jeszcze lżejszym systemem ożebrowania, a jednocześnie zawsze z szybką, flamenco-reakcją i ciepłym, romantycznym i pełnym duszy hiszpańskim charakterem.

Miguel Rodríguez Guitars i rodzina Romero

Wszyscy członkowie rodziny Romero grają na tych instrumentach od dziesięcioleci, a ich własny rozwój artystyczny i ekspresja są z nimi nierozerwalnie związane – ta trwająca całe życie relacja zapisała jeden z najważniejszych rozdziałów w historii gitary. Jak powiedział Pepe Romero: „To, co silnik odrzutowy zrobił dla lotnictwa, rodzina Rodríguez zrobiła dla gitary”. Więcej informacji można znaleźć w naszym artykule o rodzinie Rodríguez, produkującej gitary .