1920 Enrique García nr 237 SP/CSAR

Ta gitara klasycznaEnrique Garcíi z 1920 roku, wykonana w Barcelonie pod numerem 237, wykonana jest z bogato zdobionego świerku i palisandru CSA. Pochodzi z ostatnich lat jego warsztatu, gdy pracował z nim Francisco Simplicio.

W powyższym filmie Tavi Jinariu gra na tej gitarze utwór „Vals Venezolano No. 2” Antonia Lauro.

Późny, bogato zdobiony García

To wspaniale zachowany przykład budowli Garcíi w jego późniejszym, dojrzałym stylu. Na etykiecie widnieją napisy „año 1920”, „Calle Paseo S. Juan 110” i nr 237. Instrument jest bogato zdobiony stylistycznie, z rzeźbioną (i intarsjowaną) główką, mozaiką na całej górnej purflingu oraz purflingiem w półjodełkę na grzbiecie i bokach.

Dźwięk i Tornavoz

Brzmienie jest wspaniałe – każda nuta w całym rejestrze ma ogromną głębię, z głębokim dołem i lirycznymi wysokimi tonami. Efekt ten wzmacnia „tornavoz”, stożkowa rurka przymocowana do otworu rezonansowego, która dodaje basowego brzmienia i zapewnia sopranom olśniewającą klarowność. Jak wiele gitar Garcii, gitara jest wzmocniona ośmioma asymetrycznymi wachlarzami. Ma wszystko – jest bardzo żywa i „przyjazna”, z wielkim urokiem i charakterem. Instrumenty Garcii w takim stanie i o takiej jakości dźwięku są trudne do zdobycia.

Enrique García: Od warsztatu Ramíreza do Barcelony

Enrique García urodził się w Madrycie w 1868 roku. Chociaż był synem lutnika Juana Garcíi, w 1883 roku rozpoczął praktykę uManuela Ramíreza lubJosé Ramíreza I (lub prawdopodobnie u obu) i kontynuował pracę w Madrycie przez wiele lat. W 1893 roku jego gitary zdobyły pierwszą nagrodę na Wystawie Światowej w Chicago – García był najwyraźniej bardzo dumny z tego osiągnięcia, ponieważ po otrzymaniu nagrody przedstawił je w formie obrazków na swoich etykietach. W 1895 roku opuścił Ramíreza i Madryt, udając się do Barcelony, gdzie założył własny warsztat jako niezależny budowniczy.

Założyciel Szkoły Gitarowej w Barcelonie

García jest uważany za twórcę „szkoły barcelońskiej”, czyli „katalońskiego” stylu budowy gitar. Jego styl wpłynął na kolejne pokolenia lutników z Barcelony, w tym Francisco Simplicio i Miguela Simplicio, Enrique Sanfeliu, Enrique Colla i Ignacio Fletę . Być może najważniejszą cechą charakterystyczną jego stylu jest zwiększona sztywność pudła rezonansowego – jego gitary zazwyczaj miały 8 asymetrycznych wachlarzy zamiast tradycyjnych 7 (lata później Ignacio Fleta zwiększył liczbę wachlarzy do 9).

Międzynarodowa reputacja

García był prawdopodobnie najbardziej poszukiwanym i znanym producentem na przełomie wieków (1900). Jego reputacja już od samego początku była prawdziwie międzynarodowa, głównie dzięki Domingo Pratowi i Francisco Tárredze, którzy grali na jego gitarach. Do 1912 roku eksportował wiele swoich instrumentów, głównie do Ameryki Południowej, gdzie kształtowała się prężna i bardzo ważna scena gitarowa, skupiona głównie w Buenos Aires w Argentynie i Montevideo w Urugwaju. Jego gitary zawsze były cenione przez wykonawców i kolekcjonerów za ich intymny urok i niepowtarzalny styl.

Książki o Enrique Garcíi

Dwujęzyczna (francusko-angielska) monografia „Enrique García 1868-1922: Constructor de Barcelona” autorstwa Jacques Vincenti i Alberto Martínez – 216 stron, z planem gitary García nr 123 – to najpełniejsze źródło wiedzy o jego życiu, etykietach i pracowniach, nagrodzie z Chicago oraz gitarach należących do Prat i Tárrega:

Enrique García 1868-1922: Constructor de Barcelona