1927 Francisco Simplicio nr 161 SP/MH

Gitara klasyczna Francisco Simplicio z 1927 r. wykonana z drewna świerkowego i pikowanego mahoniu, pochodząca z Barcelony. Numer 161 – jego najbardziej luksusowy model, z pozłacaną, rzeźbioną główką z hebanu i mahoniowym tornavozem.

W powyższych filmach Sondre Hoymer gra „Vals en re mayor” Tárregi, a Celil Refik Kaya gra na tej gitarze „Loretta”.

Najbardziej luksusowy model Simplicio

To najbardziej luksusowy model Simplicio, zachwycający bogactwem zdobień, w tym złotymi akcentami na rzeźbionej hebanowej główce, złotymi grawerowanymi niemieckimi maszynami z owalnymi guzikami z masy perłowej oraz wielowarstwowym purflingiem (w tym intarsjami z liny na purflingu z tyłu i po bokach oraz mozaikami na purflingu z góry) – wszystko wykonane ze smakiem i kunsztem. Materiały również są imponujące – na szczególną uwagę zasługuje zestaw z przepięknie pikowanego mahoniu na tył i boki.

Drewniany Tornavoz

Brzmienie tego Simplicio jest wyjątkowo wspaniałe – każda nuta w całym rejestrze ma ogromną głębię, z głębokim dołem i lirycznymi wysokimi tonami. Efekt ten jest wzmocniony dzięki zastosowaniu „tornavoz”, stożkowej rurki przymocowanej do otworu rezonansowego, która dodaje basowego brzmienia i zapewnia sopranom olśniewającą klarowność. Zazwyczaj są one wykonane z mosiądzu, ale Simplicio często używało drewna, jak w tym przypadku – mahoniu.

Stan

Gitara jest w niemal idealnym stanie – z niewielkimi śladami użytkowania, jedynie jedno naprawione pęknięcie na górze. Siodełko, siodełko i progi są nadal oryginalne, podobnie jak politura na całym instrumencie. Na podstrunnicy nadal widać fragmenty oryginalnego szelaku, co było popularnym rozwiązaniem w czasach Simplicio. Podsumowując, jest to bardzo pożądana gitara tego słynnego konstruktora.

Artykuł w magazynie Orfeo o Simplicio – francuski magazyn gitarowy Orfeo poświęcił w swoim pierwszym numerze artykuł Franciscowi i Miguelowi Simplicio.

Francisco Simplicio: jedyny uczeń Enrique Garcíi

Francisco Simplicio (1874–1932) wychował się w Barcelonie i był stolarzem, zanim zajął się wytwarzaniem gitar w warsztacieEnrique Garcíi , założyciela szkoły w Barcelonie. Dołączył do Garcíi w 1918 roku, a gitary z ostatnich lat życia Garcíi były przez nich obu budowane. Po śmierci Garcíi w 1922 roku, Simplicio przejął lokal przy Paseo de San Juan 110, a jego etykiety dumnie głoszą, że był „następcą i jedynym uczniem” Garcíi – „Suc. y único discípulo de Enrique García” – z medalami Garcíi z Chicago z 1893 roku.

Rzeźbione główki i ornament secesyjny

Simplicio znany był nie tylko z pięknego brzmienia swoich instrumentów, ale także z kunsztu wykonania i ekstrawaganckiej ornamentyki. Ozdobne purflingi i rozety to natychmiast rozpoznawalne cechy jego prac, podobnie jak bogato i pięknie grawerowane główki, bardzo wpisując się w secesyjny styl ówczesnej Barcelony. Jego standardowa główka była oparta na wzorze Torresa , często montował „tornavoz” (stożkową rurkę przymocowaną do otworu rezonansowego), a w 1929 roku zdobył złoty medal na Wystawie Światowej w Barcelonie. Zmarł w styczniu 1932 roku, a jego syn Miguel kontynuował warsztat.

Dźwięk Simplicio

Słynne „brzmienie” Simplicio jest prawdopodobnie najbardziej unikatowe spośród gitar wielkich twórców XX wieku – ma w sobie bardzo „staroświecki” urok, a grający na tych gitarach często wspominają, jak przenoszą się psychicznie do innego świata, grając na Simplicio. Jego gitary odcisnęły piętno na późniejszych twórcach, takich jak Ignacio Fleta i Daniel Friederich , i są poszukiwane przez kolekcjonerów, ponieważ pomimo wieku wciąż dobrze grają.