To klasyczna gitaraHermann Hauser I z 1927 roku z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz bokami i tyłem z rzadkiego klonu. To pełnowymiarowy hiszpański model Hauser, wyprodukowany w Monachium i oznaczony własnoręcznie przez Hausera napisem „manu propria”.
Wczesny Hauser I: Torres, Llobet i Manuel Ramírez z Segovii
Kiedy ten instrument powstał w 1927 roku, Hauser znał już dobrze twórczość Antonia de Torresa . Widział i studiował gitarę Miguela Llobeta Torres (FE 09) z 1859 roku – w 1922 roku naszkicował nawet jej plan – a w 1926 roku nabył od Llobeta gitarę Torres (FE 13) z 1860 roku; obie gitary odcisnęły trwały ślad na jego stylu. W 1924 roku poznał również Andrésa Segovię i obejrzał jego gitaręManuel Ramírez z 1912 roku (zbudowaną przez Santosa Hernándeza ), kolejny instrument, który wywarł ogromny wpływ na jego twórczość. Najbardziej znanym instrumentem jest główka gitary Segovii z motywem „Manuel Ramírez”, która przez ponad dekadę była ulubioną gitarą Hausera i pojawia się na wielu jego gitarach – w tym tej z 1927 roku.
Hauser klonowy z późniejszym „teutońskim” głosem
Jej brzmienie znacząco wyprzedza swoją epokę. Gitary Hausera z lat 20. XX wieku, kiedy to zgłębiał różne style hiszpańskie, charakteryzują się bardziej „hiszpańskim” brzmieniem, czego można by się spodziewać. Jednak ta klonowa gitara z 1927 roku w pełni wyraża styl, z którego Hauser słynie – to, co Julian Bream nazwał „brzmieniem teutońskim” (lepsza równowaga, klarowność, dźwięczność w wysokich tonach, równomierność brzmienia, solidne/twarde basy), które stało się powszechne w jego instrumentach dopiero w połowie lat 30. XX wieku. Wyposażona jest w „próg zerowy”, który sprawia, że otwarte struny brzmią jak dźwięki progowe – wszystkie dźwięki wibrują między progiem a siodełkiem, co maksymalizuje spójność i równomierność brzmienia. Jest również niezwykle mocna, nawet jak na współczesne standardy – z łatwością plasuje się w czołówce gitar Hauser I, jakie widzieliśmy pod względem głośności.
„Manu Propria”: Zbudowany przez samego Hausera I
Na etykiecie gitary znajduje się również odręczny napis „manu propria”. Wiadomo, że przez lata Hauser I zatrudniał różnych asystentów/uczniów (w tym swojego syna), którzy pomagali w różnych aspektach procesu budowy. Gitary z oznaczeniem „manu propria” na etykiecie wskazują, że Hermann I wykonał je całkowicie samodzielnie. Te oznaczenia pojawiają się rzadko w gitarach Hauser i są uważane przez kolekcjonerów za niepodważalny dowód autentyczności i autorstwa gitary.
Stan
Stan jest doskonały jak na tak stary instrument – wygląda na to, że tył został zdjęty i ponownie założony, prawdopodobnie w celu ułatwienia dostępu do pojedynczego, naprawionego, małego pęknięcia w górnej części płyty rezonansowej, a także wykonano kilka dodatkowych prac polerskich. Poza tym gitara jest w doskonałym stanie, z normalnymi śladami użytkowania, biorąc pod uwagę ilość koncertów, którym była poddawana. Jest w stanie gotowym do gry, zarówno na scenie koncertowej, jak i w studiu nagraniowym. Naprawdę niezwykły i rzadki instrument zbudowany przez jednego z najważniejszych lutników w historii.
