1929 Francisco Simplicio nr 262 SP/MH

Gitara klasyczna Francisco Simplicio z 1929 r. wykonana z drewna świerkowego i mahoniowego, pochodząca z Barcelony, nr 262, zachowała w doskonałym stanie zarówno pod względem konstrukcji, jak i brzmienia.

W powyższym filmie Ashley Lucero gra na tej gitarze utwór „Syracuse” Henriego Salvadora (w aranżacji Rolanda Dyensa).

Francisco Simplicio nr 262

Ozdobne detale w postaci rozety i pięknie grawerowana główka to natychmiast rozpoznawalne cechy pracy tego twórcy, a ta gitara jest doskonałym przykładem demonstrującym najlepsze cechy tych cech.

Dźwięk i stan

Brzmienie jest magiczne: ogromna głębia i bogactwo alikwotów w każdym dźwięku, od najniższego basu do najwyższego sopranu. Instrument ma głęboki bas i liryczne, bogate harmonicznie i śpiewne soprany, a jego głośność wypełni każdą salę. Jest w niezwykle doskonałym stanie – poza załatanym ubytkiem struny za mostkiem, jest tylko jedno pęknięcie na płycie rezonansowej między mostkiem a stopką, starannie naprawione klejem i dwoma cienkimi klinami, a także dwa małe pęknięcia z tyłu, w pobliżu pięty, załatane. Ogólnie rzecz biorąc, struktura i brzmienie instrumentu są w idealnym stanie – to niezwykle pożądany przykład jego twórczości.

Artykuł w magazynie Orfeo o Simplicio – francuski magazyn gitarowy Orfeo poświęcił w swoim pierwszym numerze artykuł Franciscowi i Miguelowi Simplicio.

Francisco Simplicio: jedyny uczeń Enrique Garcíi

Francisco Simplicio (1874–1932) wychował się w Barcelonie i był stolarzem, zanim zajął się wytwarzaniem gitar w warsztacieEnrique Garcíi , założyciela szkoły w Barcelonie. Dołączył do Garcíi w 1918 roku, a gitary z ostatnich lat życia Garcíi były przez nich obu budowane. Po śmierci Garcíi w 1922 roku, Simplicio przejął lokal przy Paseo de San Juan 110, a jego etykiety dumnie głoszą, że był „następcą i jedynym uczniem” Garcíi – „Suc. y único discípulo de Enrique García” – z medalami Garcíi z Chicago z 1893 roku.

Rzeźbione główki i ornament secesyjny

Simplicio znany był nie tylko z pięknego brzmienia swoich instrumentów, ale także z kunsztu wykonania i ekstrawaganckiej ornamentyki. Ozdobne purflingi i rozety to natychmiast rozpoznawalne cechy jego prac, podobnie jak bogato i pięknie grawerowane główki, bardzo wpisując się w secesyjny styl ówczesnej Barcelony. Jego standardowa główka była oparta na wzorze Torresa , często montował „tornavoz” (stożkową rurkę przymocowaną do otworu rezonansowego), a w 1929 roku zdobył złoty medal na Wystawie Światowej w Barcelonie. Zmarł w styczniu 1932 roku, a jego syn Miguel kontynuował warsztat.

Dźwięk Simplicio

Słynne „brzmienie” Simplicio jest prawdopodobnie najbardziej unikatowe spośród gitar wielkich twórców XX wieku – ma w sobie bardzo „staroświecki” urok, a grający na tych gitarach często wspominają, jak przenoszą się psychicznie do innego świata, grając na Simplicio. Jego gitary odcisnęły piętno na późniejszych twórcach, takich jak Ignacio Fleta i Daniel Friederich , i są poszukiwane przez kolekcjonerów, ponieważ pomimo wieku wciąż dobrze grają.