1929 Francisco Simplicio nr 240 SP/SW

Gitara klasyczna Francisco Simplicio z 1929 r. wykonana z drewna świerkowego i satynowego, pochodząca z Barcelony, nr 240 – dawniej znajdowała się w kolekcji Sheldona Urlika i była opisana w jego książce.

W powyższych filmach George Sakellariou gra na tej gitarze utwór „We Three Kings”, a Mela Guitar Quartet gra „Arabesque No. 1” Debussy’ego na czterech rzadkich gitarach ze starego świata, w tym na tej.

Drewno satynowe o wyrazistym wzorze, nr 240

Oprócz pięknych i bogato zdobionych rzeźb i intarsji, użyte materiały są imponujące – przede wszystkim płyta zbudowana jest z przepięknego i rzadko używanego drewna satynowego o bogatym wzorze, z tyłu i bokach. Grawerowana główka i ozdobna rozeta świadczą o najwyższej klasie tego twórcy.

Z kolekcji Sheldona Urlika

Ta gitara znajdowała się wcześniej w kolekcji Sheldona Urlika i została opisana na stronach 84-85 drugiego wydania jego książki. Druga etykieta wewnątrz gitary, z firmy Celestino Fernández & Hno. z Buenos Aires, sugeruje, że w tym miejscu wykonano naprawę górnego szwu środkowego. Gitara została niedawno ponownie odwiedzona przez Jeffa Elliota , który ją wzmocnił, a także wykonał drobne naprawy klejenia wewnątrz łączenia lamówek i łączenia. Jest teraz gotowa do koncertów i w oryginalnym stanie – łącznie z lakierem i kluczami.

Dźwięk

Brzmienie tego Simplicio jest wyjątkowo wspaniałe – każda nuta w całym rejestrze ma ogromną głębię, z mocnym dołem i lirycznymi wysokimi tonami. Ma też mnóstwo mocy, nawet jak na dzisiejsze standardy. Podsumowując, jest to niezwykle pożądany egzemplarz tego słynnego konstruktora.

Artykuł w magazynie Orfeo o Simplicio – francuski magazyn gitarowy Orfeo poświęcił w swoim pierwszym numerze artykuł Franciscowi i Miguelowi Simplicio.

Francisco Simplicio: jedyny uczeń Enrique Garcíi

Francisco Simplicio (1874–1932) wychował się w Barcelonie i był stolarzem, zanim zajął się wytwarzaniem gitar w warsztacieEnrique Garcíi , założyciela szkoły w Barcelonie. Dołączył do Garcíi w 1918 roku, a gitary z ostatnich lat życia Garcíi były przez nich obu budowane. Po śmierci Garcíi w 1922 roku, Simplicio przejął lokal przy Paseo de San Juan 110, a jego etykiety dumnie głoszą, że był „następcą i jedynym uczniem” Garcíi – „Suc. y único discípulo de Enrique García” – z medalami Garcíi z Chicago z 1893 roku.

Rzeźbione główki i ornament secesyjny

Simplicio znany był nie tylko z pięknego brzmienia swoich instrumentów, ale także z kunsztu wykonania i ekstrawaganckiej ornamentyki. Ozdobne purflingi i rozety to natychmiast rozpoznawalne cechy jego prac, podobnie jak bogato i pięknie grawerowane główki, bardzo wpisując się w secesyjny styl ówczesnej Barcelony. Jego standardowa główka była oparta na wzorze Torresa , często montował „tornavoz” (stożkową rurkę przymocowaną do otworu rezonansowego), a w 1929 roku zdobył złoty medal na Wystawie Światowej w Barcelonie. Zmarł w styczniu 1932 roku, a jego syn Miguel kontynuował warsztat.

Dźwięk Simplicio

Słynne „brzmienie” Simplicio jest prawdopodobnie najbardziej unikatowe spośród gitar wielkich twórców XX wieku – ma w sobie bardzo „staroświecki” urok, a grający na tych gitarach często wspominają, jak przenoszą się psychicznie do innego świata, grając na Simplicio. Jego gitary odcisnęły piętno na późniejszych twórcach, takich jak Ignacio Fleta i Daniel Friederich , i są poszukiwane przez kolekcjonerów, ponieważ pomimo wieku wciąż dobrze grają.