1930 Francisco Simplicio nr 293 SP/MH (były Daniel Friederich)

Gitara klasyczna Francisco Simplicio z 1930 r. wykonana z drewna świerkowego i pikowanego mahoniu, pochodząca z Barcelony, nr 293. Od 1988 r. należy do wybitnego francuskiego lutnika Daniela Friedericha i została opisana w artykule o Simplicio w magazynie Orfeo.

Simplicio Daniela Friedericha

Kupiliśmy tę piękną gitarę od Daniela Friedericha, który był jej właścicielem i opiekunem od 1988 roku. Friederich zawsze był wielkim fanem gitarzystów z Barcelony – jak wiadomo, przyjaźnił się z Ignacio Fletą i był pod jego ogromnym wpływem. Kiedy odwiedziliśmy go w jego paryskim warsztacie, aby kupić tę gitarę, Friederich zwrócił uwagę na ciekawy szczegół historyczny – urodził się 16 stycznia 1932 roku – zaledwie 2 dni po śmierci Simplicio (14 stycznia 1932 roku). Zawsze czuł z nim jakąś, niemal „mistyczną” więź, mimo że nigdy się nie spotkali. Zawsze zastanawialiśmy się, czy Friederich zaprojektowałby rzeźbioną główkę, gdyby nie był tak zachwycony Simplicio.

W artykule Orfeo na temat Simplicio

Friederich udostępnił tę gitarę jako doskonały przykład kunsztu Simplicio w artykule Orfeo o Simplicio – pojawia się ona na stronach 13-16. Jak wszystkie jego najlepsze gitary, łączy ona ozdobne rzeźbienia i inkrustacje z efektownymi materiałami – w tym przypadku zestaw z przepięknego pikowanego mahoniu na płycie tylnej i bokach.

Tornavoz, dźwięk i grywalność

Jeśli chodzi o brzmienie, jest ono wyjątkowo wspaniałe: ogromna głębia każdego dźwięku, potężny dół i liryczne wysokie tony. Zamontowany w środku "tornavoz" dodaje basowego basu i genialnej klarowności wysokim tonom. Grywalność jest znakomita dzięki niedawnej wymianie progów i ustawieniu przez Yurisa Zeltinsa . Podsumowując, jest to bardzo pożądana gitara od tego znanego konstruktora.

Artykuł w magazynie Orfeo o Simplicio – francuski magazyn gitarowy Orfeo poświęcił w swoim pierwszym numerze artykuł Franciscowi i Miguelowi Simplicio.

Francisco Simplicio: jedyny uczeń Enrique Garcíi

Francisco Simplicio (1874–1932) wychował się w Barcelonie i był stolarzem, zanim zajął się wytwarzaniem gitar w warsztacieEnrique Garcíi , założyciela szkoły w Barcelonie. Dołączył do Garcíi w 1918 roku, a gitary z ostatnich lat życia Garcíi były przez nich obu budowane. Po śmierci Garcíi w 1922 roku, Simplicio przejął lokal przy Paseo de San Juan 110, a jego etykiety dumnie głoszą, że był „następcą i jedynym uczniem” Garcíi – „Suc. y único discípulo de Enrique García” – z medalami Garcíi z Chicago z 1893 roku.

Rzeźbione główki i ornament secesyjny

Simplicio znany był nie tylko z pięknego brzmienia swoich instrumentów, ale także z kunsztu wykonania i ekstrawaganckiej ornamentyki. Ozdobne purflingi i rozety to natychmiast rozpoznawalne cechy jego prac, podobnie jak bogato i pięknie grawerowane główki, bardzo wpisując się w secesyjny styl ówczesnej Barcelony. Jego standardowa główka była oparta na wzorze Torresa , często montował „tornavoz” (stożkową rurkę przymocowaną do otworu rezonansowego), a w 1929 roku zdobył złoty medal na Wystawie Światowej w Barcelonie. Zmarł w styczniu 1932 roku, a jego syn Miguel kontynuował warsztat.

Dźwięk Simplicio

Słynne „brzmienie” Simplicio jest prawdopodobnie najbardziej unikatowe spośród gitar wielkich twórców XX wieku – ma w sobie bardzo „staroświecki” urok, a grający na tych gitarach często wspominają, jak przenoszą się psychicznie do innego świata, grając na Simplicio. Jego gitary odcisnęły piętno na późniejszych twórcach, takich jak Ignacio Fleta i Daniel Friederich , i są poszukiwane przez kolekcjonerów, ponieważ pomimo wieku wciąż dobrze grają.