1941 Santos Hernández SP/CSAR

Ta gitara klasyczna Santosa Hernándeza z 1941 roku wykonana jest ze świerku i palisandru CSA i została wykonana w Madrycie dwa lata przed jego śmiercią. Jest to późniejsza, sygnowana gitara z jego najbardziej dojrzałego okresu, z kolorową mozaikową rozetą.

W powyższych filmach Benjamin Gascon gra na tej gitarze Sonatę nr 1 (Allegro Spiritoso) Guastavina, a Preston Hong gra Preludium i Très Vite z BWV 995 Bacha, po czym następuje krótka prezentacja gitary.

Późny Santos z jego najbardziej dojrzałego okresu

Ta konkretna gitara, zbudowana w 1941 roku, to późny egzemplarz z najbardziej dojrzałego okresu Santosa i niezwykle elegancki przykład jego najlepszych dzieł, wykonany z pięknych materiałów i charakteryzujący się precyzją wykonania. Rozeta zdobią kolorowe (szczególnie z wykorzystaniem czerwieni i zieleni) wzory w kształcie rombów i kwadratów w mozaice, które pasują również do rozety i górnych elementów ozdobnych. Etykieta, podpisana przez Santosa, podaje adres: Aduana 23.

Stan

Stan jest doskonały jak na swój wiek – pod podstrunnicą znajduje się jedno włoskowate (niewidoczne) pęknięcie (naprawione jedynie od wewnątrz klejem) oraz kolejne włoskowate pęknięcie na górze, w dolnej części (od strony wiolinowej), uszczelnione od wewnątrz pięcioma małymi klinami. Naprawy te zostały wykonane ponad 20 lat temu przez Yurisa Zeltinsa , który również odnowił gitarę i w niedawnej rozmowie wspomniał, że nie zdzierał oryginalnego wykończenia aż do drewna, więc zachowano oryginalne grubości, a także oryginalną, ciemną patynę na świerkowym wierzchu. Tył i boki są bez pęknięć.

Dźwięk i grywalność

Brzmienie tej gitary charakteryzuje się bogatym, naturalnym i bardzo „drewnianym” charakterem, wzmocnionym solidnym, niemal pewnym siebie basem w centrum każdego dźwięku. Gra jest niezwykle prosta dzięki bardzo wygodnemu gryfowi. Ogólnie rzecz biorąc, jest to bardzo elegancki i czarujący instrument, który oddaje esencję tego znakomitego twórcy w jego najlepszym wydaniu.

Santos Hernández i Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Santos Hernández (1874–1943) należy do elitarnych twórców historycznego panteonu – obok Torresa iHausera I pod względem kolekcjonerskim i historycznym. Santos stał się uznanym twórcą na wczesnym etapie swojej kariery, kiedy zasłynął jako konstruktor gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku, której właścicielem i na której grał Andrés Segovia – ta sama gitara znajduje się obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, tuż obok Hausera I Segovii z 1937 roku.

Z warsztatu Ramírez do Calle de la Aduana w Madrycie

Urodzony w Madrycie, Santos zaczynał jako chłopiec od wyrobu złotych i srebrnych ozdób do stroju torreadorów, a w 1886 roku zajął się gitarą. Po odbyciu praktyki i pięciu latach służby wojskowej, Manuel Ramírez – nauczyciel, którego zawsze uważał za swojego prawdziwego – przyjął go do swojego warsztatu, gdzie został brygadzistą. Dwa lata po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Santos otworzył własny warsztat, wkrótce przy Calle de la Aduana, do którego przyjeżdżali najwięksi gitarzyści tamtych czasów i gdzie pracował aż do swojej śmierci w 1943 roku.

Gitara dla wielkich muzyków swoich czasów

Na jego instrumentach grało wielu innych, m.in. Regino Sainz de la Maza (dla którego Joaquín Rodrigo napisał „Concierto de Aranjuez”), Eduardo Abreu, Daniel Fortea i rodzina Romero, a także mistrzowie flamenco, tacy jak Ramón Montoya i Sabicas. Od 100 lat muzycy cenią te instrumenty za ich czarujące, introwertyczne brzmienie.