1946/1990 Hermann Hauser I/III nr 259 SP/CSAR (ex Celedonio Romero)

Hermann Hauser III nr 259 z lat 1946/1990 to klasyczna gitara wykonana ze świerku i palisandru CSA w Reisbach dla Celedonio Romero – na pudle rezonansowym wykonanym w 1946 roku przez jego dziadka,Hermanna Hausera I.

W powyższych filmach Yuri Nugmanov gra na tej gitarze Adagio z Sonaty skrzypcowej nr 1 BWV 1001 Bacha.

Hauser Celedonio Romero: top z 1946 roku autorstwa Hausera I

Ten instrument ma złożoną historię. Został wykonany dlaCeledonio Romero przez Hermanna Hausera III z wykorzystaniem płyty rezonansowej jego dziadka, pochodzącej z 1946 roku; etykieta – „AD 1990, nr 259” – jest podpisana przez Hermanna III. Uważamy, że jest to unikatowa gitara Hausera III, ponieważ została zbudowana z płyty wierzchniej jego dziadka. Do gitary dołączony jest oryginalny list Hausera III, określający pochodzenie i szczegóły dotyczące materiałów.

Nowy Hermann Hauser I

Krótko mówiąc, ta gitara brzmi jak nowy Hermann Hauser I. Basy są głębokie i mocne, a balans fortepianu, aż do najwyższego dźwięku na podstrunnicy, ma olśniewające, śpiewające wysokie tony. Wspaniały, świerkowy top z niemieckiego drewna ma około 100 lat i głęboki bursztynowy kolor, ale poza tym wygląda jak nowy. To niewątpliwie jedna z najbardziej kolekcjonerskich współczesnych gitar Hauser.

Hermann Hauser III: Czwarte pokolenie dynastii Hauserów

Hermann Hauser III (ur. 1958) – wnukHermanna Hausera I i syn Hermanna Hausera II – pracuje w rodzinnym warsztacie Hauserów w Reisbach w Bawarii od 1974 roku: najpierw u boku ojca, a dziś z córką Kathrin, piątym pokoleniem. Pracuje w tym samym warsztacie co ojciec i dziadek, używa wielu tych samych narzędzi, a nawet drewna nabytego przez obu jego poprzedników ze strony ojca. Rodzinny skład drewna, założony przez Hermanna Hausera I, nadal przechowuje drewno liczące ponad 100 lat – a za każdy wyjęty zestaw dokupuje się dwa, aby go uzupełnić – a narzędzia Josefa Hausera, Hermanna I i Hermanna II są nadal w codziennym użyciu, wśród nich piła taśmowa z 1905 roku. Na jego etykiecie nadal widnieje napis „Hermann Hauser – Gitarren – Reisbach, früher München” (dawniej Monachium), z rokiem po „AD”, numerem i jego podpisem. Dołącza ją na początku pracy nad gitarą, więc zazwyczaj mija rok lub więcej od daty na etykiecie do daty ukończenia gitary.

Jego gitary Andrés Segovia opisał jako instrumenty o nieopisanie pięknym brzmieniu, a Pepe Romero twierdzi, że jego Hauser to instrument o najczystszym brzmieniu. Hermann III utrzymuje dobre relacje ze swoimi gitarzystami, tworzy gitary dopasowane do potrzeb konkretnych gitarzystów i otrzymał najwyższe nagrody od organizacji zawodowych i międzynarodowej społeczności gitarowej.

„Teutoński” Hauser Sound

Hermann Hauser III niestrudzenie budował gitary, które oddają brzmienie i estetykę stylu „teutońskiego”, pierwotnie ustanowionego przez jego dziadka i przekazanego przez ojca. Cechami charakterystycznymi są wyjątkowa klarowność i równowaga między głosami, a nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach, a także oczywiście niezrównane piękno brzmienia – dźwięk, który najsłynniej uwiecznił Julian Bream w niezliczonych nagraniach, który kiedyś powiedział, że te gitary mają „arystokratyczne” brzmienie. Uważamy, że gitary Hermanna Hausera III są bardziej podobne do gitary Hauser I niż gitary jakiegokolwiek innego producenta na świecie: w ślepych testach z instrumentami Hauser I i Hauser II stwierdziliśmy, że są one zadziwiająco podobne.

Jego standardowym modelem jest „Segovia”, zasadniczo o tym samym projekcie co Hauser I z 1937 r .; buduje również „Llobet” (na wzór Torresa Miguela Llobeta z 1859 r., który projektował jego ojciec i dziadek), model „Bream” oraz edycje specjalne na podstawie wczesnych projektów Hausera I.

Książki o rodzinie Hauserów

Numer 4 magazynu Orfeo poświęcony jest dynastii Hauserów. Znajdziemy w nim m.in. artykuł o Hermannie Hauserze III, Edmundzie Blöchingerze i Fritzu Oberze .Możesz przeczytać numer online lub znaleźć go w kolekcji Orfeo 1-5:

Czasopismo Orfeo 1-5