1949 José Ramírez II SP/CY

Gitara flamenco José Ramíreza II z 1949 roku wykonana z drewna świerkowego i cyprysowego, wyprodukowana w Madrycie, jest wyjątkowo dobrze zachowana, z oryginalnym lakierem i eksplodującym brzmieniem najlepszych gitar flamenco z tamtego okresu.

Na powyższym filmie Tavi Jinariu gra „Turégano” na tej gitarze.

Blat czteroczęściowy i wenge

Ta konkretna gitara to fantastyczny przykład, z topem zbudowanym z czterech części, podstrunnicą i mostkiem w kolorze wenge oraz prostą, ale elegancką rozetą. Gitara jest lekka – ma tylko pięć wentylatorów pod topem i nie ma płyty mostka.

Dźwięk flamenco, oryginalny lakier

Brzmienie jest zatem wybuchowe – bardzo luźne i responsywne, z szybkim i ostrym atakiem – typowym dla najlepszych flamenco z tego okresu. Gitara jest w oryginalnym stanie (poza wymienionymi kluczami), z oryginalnym lakierem i materiałami. Na płycie wierzchniej, na północ od górnej harmonicznej, znajduje się jedno naprawione (prawie niewidoczne) pęknięcie włoskowate. Jest to wyjątkowo dobrze zachowany i bardzo nadający się do gry egzemplarz z warsztatu José Ramíreza II. Bardzo odpowiedni zarówno dla kolekcjonerów, jak i wykonawców.

José Ramírez II: Dwadzieścia lat w Ameryce Południowej

José Ramírez II (1885–1957), najstarszy synJosé Ramíreza I , dorastał w warsztacie swojego ojca, ucząc się od niego i od czeladników, takich jak wujekManuel Ramírez iEnrique García . Gitarzysta i lutnik, w wieku 20 lat wyruszył w planowaną dwuletnią trasę koncertową po Ameryce Południowej, która przerodziła się w prawie dwadzieścia lat w Buenos Aires. Po śmierci ojca wrócił do Madrytu i w 1925 roku przejął warsztat Ramíreza.

Warsztat Ramíreza pod kierownictwem José II

W tym czasie w warsztacie pracowało czterech pracowników: dwóch czeladników, Alfonso Benito i Antonio Gómeza, zaawansowany uczeń, Marcelo Barbero , który lata później stał się słynnym lutnikiem, oraz lakiernik Manuel Rodríguez (pseudonim „Marequi”), którego syn Manuel później sam stał się znanym lutnikiem. W 1929 roku José II zdobył złoty medal na Wystawie Iberoamerykańskiej w Sewilli. Pod jego kierownictwem warsztat produkował głównie proste, niedrogie, ale odpowiednie gitary, szczególnie po 1936 roku, podczas hiszpańskiej wojny domowej, gdy trudno było zdobyć wysokiej jakości materiały. Pomimo tych wyzwań, Ramírez II był w stanie wypełnić niszę ekonomiczną na dobrze wykonane gitary noszące nazwę słynnego warsztatu – instrumenty bardzo użyteczne dla poważnych muzyków, zarówno w gatunkach flamenco, jak i klasycznych.

Przeczytaj więcej o rodzinie Ramírez

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .