1952 Hermann Hauser I SP/CSAR (były Sérgio Abreu)

Ta klasyczna gitaraHermann Hauser I z 1952 roku, wykonana ze świerku i palisandru CSA, była głównym instrumentem koncertowym brazylijskiego gitarzysty Sérgio Abreu. Był to Hauser wyprodukowany w Monachium w ostatnim roku życia gitarzysty.

Z ostatniego roku życia Hausera I

Zbudowany w ostatnim roku życia Hermanna Hausera I, instrument ten łączy w sobie wszystkie najszlachetniejsze cechy wspaniałego stylu, który Hauser zapoczątkował w trakcie swojej długiej kariery. Ma absolutnie piękne brzmienie, dość złożone i niezwykle ekspresyjne. Z jednej strony charakteryzuje się fortepianową klarownością, precyzyjnym balansem i mocną podstawą z bardzo kontrolowanymi alikwotami. Jednocześnie charakteryzuje się bogatym, głębokim, swobodnym i zrelaksowanym brzmieniem w całym rejestrze. Po prostu cudo w słuchaniu i graniu.

Gitara koncertowa Sérgio Abreu

Instrument ten należał do nieżyjącego już Sérgio Abreu, który koncertował na nim jako na swoim głównym instrumencie w „solowej” fazie swojej kariery. Nagrał również „Grand Sonata em Lá Maior” Niccolò Paganiniego na swoim solowym albumie „Sérgio Abreu interpreta Paganini e Sor”.

Naszym zdaniem to cud techniki Hausera, prawdopodobnie najpotężniejszy, jaki kiedykolwiek widzieliśmy, a jednocześnie zachowujący wykwintność i wyrafinowanie, z których słynął. To instrument wyjątkowy pod każdym względem – kultowy w swoim surowym wyglądzie, majestacie brzmienia i niezwykłym pochodzeniu.

Hermann Hauser I: Mistrz lutnictwa z Monachium

Hermann Hauser senior (1882–1952) jest najbardziej pamiętany z niezwykłych instrumentów, które budował w stylu hiszpańskim po 1924 roku. W tym roku Andrés Segovia i Miguel Llobet odwiedzili Hausera. Segovia był pod wrażeniem jakości prac Hausera i opisał swoje wrażenia, zauważając, że „natychmiast dostrzegł potencjał tego wielkiego rzemieślnika, gdyby tylko jego mistrzostwo zostało wykorzystane do zbudowania gitary w stylu hiszpańskim, tak niezmiennie utrwalonym przez Torresa i Ramireza, jak skrzypce utrwalone przez Stradivariusa i Guarneriusa” (Segovia w Guitar Review, 1954).

Segovia, Llobet i model hiszpański

Segovia zachęcił Hausera do zbudowania instrumentów na bazie jego gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku (zbudowanej przez Santosa Hernándeza ), po tym jak zbadał i dokonał pomiarów tego instrumentu. W tym czasie Hauser miał również okazję przyjrzeć się słynnej gitarze Torres Miguela Llobeta z 1859 roku, która również miała decydujący wpływ na dojrzewający styl „Hausera”.