1952 Hermann Hauser I SP/CSAR (były Sofokles Papas)

Sophocles Papas był pierwszym właścicielem gitaryHermann Hauser I z 1952 r., klasycznej gitary monachijskiej z drewna świerkowego i palisandru CSA, która od tamtej pory miała tylko dwóch właścicieli i przetrwała w niemal idealnie zachowanym, oryginalnym stanie.

Hauser I z 1952 roku, jego ostatni rok

Wykonana w ostatnim roku życia Hausera I, ta gitara niesie w sobie najbardziej wyrafinowane cechy wspaniałego stylu, który zapoczątkował w swojej długiej karierze. Jej brzmienie jest absolutnie przepiękne – złożone i niezwykle ekspresyjne. Charakteryzuje się klarownością fortepianu, precyzyjnym balansem i mocną podstawą z bardzo kontrolowanymi alikwotami, a jednocześnie bogatym, głębokim, swobodnym i zrelaksowanym brzmieniem we wszystkich rejestrach. Po prostu cudo dla ucha i dla gry.

Pochodzenie i stan oryginalny Sofoklesa Papasa

Pierwszym właścicielem instrumentu był Sophocles Papas, a po nim tylko dwóch kolejnych. Instrument był pieczołowicie pielęgnowany i jest w oryginalnym, niemal idealnie zachowanym stanie, łącznie z oryginalnym wykończeniem i kluczami Landstorfera, które wciąż są w doskonałym stanie technicznym. Był regularnie grany i w pewnym momencie wymieniono mu progi, ale poza tym nie nosi śladów napraw, jedynie bardzo niewielkie ślady zużycia na wykończeniu. Instrument wyjątkowy pod każdym względem – kultowy w swoim surowym wyglądzie, z majestatycznym brzmieniem, doskonałym pochodzeniem i stanem.

Hermann Hauser I: Mistrz lutnictwa z Monachium

Hermann Hauser senior (1882–1952) jest najbardziej pamiętany z niezwykłych instrumentów, które budował w stylu hiszpańskim po 1924 roku. W tym roku Andrés Segovia i Miguel Llobet odwiedzili Hausera. Segovia był pod wrażeniem jakości prac Hausera i opisał swoje wrażenia, zauważając, że „natychmiast dostrzegł potencjał tego wielkiego rzemieślnika, gdyby tylko jego mistrzostwo zostało wykorzystane do zbudowania gitary w stylu hiszpańskim, tak niezmiennie utrwalonym przez Torresa i Ramireza, jak skrzypce utrwalone przez Stradivariusa i Guarneriusa” (Segovia w Guitar Review, 1954).

Segovia, Llobet i model hiszpański

Segovia zachęcił Hausera do zbudowania instrumentów na bazie jego gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku (zbudowanej przez Santosa Hernándeza ), po tym jak zbadał i dokonał pomiarów tego instrumentu. W tym czasie Hauser miał również okazję przyjrzeć się słynnej gitarze Torres Miguela Llobeta z 1859 roku, która również miała decydujący wpływ na dojrzewający styl „Hausera”.