1952 Hermann Hauser I SP/CSAR

Być może jest to ostatnia gitara (lub jedna z ostatnich)Hermanna Hausera I. Ta klasyczna gitara z 1952 roku, wykonana z drewna świerkowego z niedźwiedzim pazurem i palisandru CSA, została ukończona zaledwie kilka dni przed śmiercią autora i jest dostarczana wraz z jego listami do pierwszego właściciela.

Ostatnie gitary Hermanna Hausera I

Ten instrument stanowi kulminację całego życia doświadczeń i wglądu, zamkniętego w jednej gitarze. Brzmi absolutnie pięknie, nieco melancholijnie i introspektywnie, a jednocześnie posiada wszystkie cechy charakterystyczne dla znakomitego Hausera I – fortepianową klarowność, precyzyjną równowagę, mocny bas z bardzo kontrolowanymi alikwotami. Wysokie tony są liryczne i wokalne, a basy mocne i głęboko osadzone.

Bearclaw Top i podpis Hausera I

Gitara wykonana jest z najwyższej jakości materiałów, w tym z zachwycającego topu pokrytego imitacją niedźwiedziego pazura (na spodniej stronie topu znajduje się podpis Hausera I). Jest w oryginalnym stanie, a z wiekiem top nabrał ciemniejszej, bursztynowej patyny, która robi wrażenie.

Listy od Hausera I i Hausera II

Do gitary dołączono serię listów między Hauserem I a pierwszym właścicielem (przyjacielem Rey de la Torre), które wiele mówią o życiu tego wybitnego lutnika w ostatnich miesiącach jego życia. Czwarty i ostatni list został napisany przez Hausera II , który wspomina o śmierci Hausera I tydzień po wysłaniu tego instrumentu do pierwszego właściciela. To bardzo historyczny, dobrze udokumentowany instrument, który gra i brzmi znakomicie.

Hermann Hauser I: Mistrz lutnictwa z Monachium

Hermann Hauser senior (1882–1952) jest najbardziej pamiętany z niezwykłych instrumentów, które budował w stylu hiszpańskim po 1924 roku. W tym roku Andrés Segovia i Miguel Llobet odwiedzili Hausera. Segovia był pod wrażeniem jakości prac Hausera i opisał swoje wrażenia, zauważając, że „natychmiast dostrzegł potencjał tego wielkiego rzemieślnika, gdyby tylko jego mistrzostwo zostało wykorzystane do zbudowania gitary w stylu hiszpańskim, tak niezmiennie utrwalonym przez Torresa i Ramireza, jak skrzypce utrwalone przez Stradivariusa i Guarneriusa” (Segovia w Guitar Review, 1954).

Segovia, Llobet i model hiszpański

Segovia zachęcił Hausera do zbudowania instrumentów na bazie jego gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku (zbudowanej przez Santosa Hernándeza ), po tym jak zbadał i dokonał pomiarów tego instrumentu. W tym czasie Hauser miał również okazję przyjrzeć się słynnej gitarze Torres Miguela Llobeta z 1859 roku, która również miała decydujący wpływ na dojrzewający styl „Hausera”.