1953 Edgar Mönch SP/IN

Ta gitara klasyczna Edgara Möncha z 1953 roku wykonana jest ze świerku i palisandru indyjskiego i została zbudowana w Monachium. To jedna z najlepiej brzmiących gitar Mönch, jakie kiedykolwiek widzieliśmy. Pochodzi z wyjątkowej kolekcji Raccosta we Włoszech.

Z lat monachijskich Möncha

Ten znakomity egzemplarz autorstwa tego znanego niemieckiego konstruktora powstał w Monachium, na długo przed jego przeprowadzką do Toronto w Kanadzie. Na etykiecie widnieje napis „Edgar Mönch, Monachium, 1953/8”, podpisany ręcznie. John Williams grał na gitarze Mönch z tego samego okresu jako chłopiec i na początku swojej kariery, Segovia miał gitarę, której używał do codziennych ćwiczeń, a Julian Bream nagrał swój drugi album dla RCA na gitarze Mönch z 1959 roku – z tej samej epoki, co ten instrument. Nabyliśmy tę gitarę z wyjątkowej kolekcji Raccosta we Włoszech.

Pięć wentylatorów i otwarte, drewniane brzmienie

Ta gitara jest bardzo lekka i brzmi i gra trochę jak Hauser II z tego samego okresu. Ma bardzo urokliwe, drewniane, starodawne brzmienie i doskonale sprawdzi się jako instrument do nagrywania. Jest lekko usztywniona, z zaledwie pięcioma wspornikami, co w połączeniu z jej wiekiem nadaje jej luźne, ciepłe i bardzo otwarte brzmienie, zachowując jednocześnie doskonałą klarowność. Ma też sporą moc, nawet jak na dzisiejsze standardy.

Stan

Jak na gitarę siedemdziesięcioletnią, jest w wyjątkowym stanie. Poza dwoma pęknięciami na bokach i jednym małym pęknięciem na górze górnej części korpusu (wszystkie dobrze naprawione), gitara jest w nienagannym stanie.

Edgar Mönch: inżynier, skrzypek, lutnik

Edgar Mönch (1907–1977) urodził się w Lipsku i kształcił się najpierw na inżyniera w Gdańsku, a następnie na skrzypka w Pradze. Zaczął robić gitary dopiero podczas II wojny światowej: jako jeniec wojenny w Anglii w latach 1944–1947 trafił do warsztatu obozowego prowadzonego przez YMCA. Po powrocie do Niemiec zaczął budować w Monachium w 1948 roku, w niewiele więcej niż wynajętym pokoju, poświęcając każdej gitarze ponad sto godzin pracy ręcznej. W 1952 roku wyjechał do Madrytu i spędził czas w warsztacie Marcela Barbero , studiując jego rozety i usztywnienia.

Monachium, Toronto i Fryburg

Lata spędzone w Monachium, do połowy lat 60., przyniosły jedne z najważniejszych dzieł w jego karierze. W 1965 roku przeniósł się do Toronto, gdzie budował do 1971 roku i pomógł ukształtować nowe pokolenie kanadyjskich twórców, wśród których byli Jean-Claude Larrivée i jego bratanek Kolya Panhuyzen. Następnie wrócił do Niemiec i osiadł we Fryburgu, gdzie pracował aż do śmierci w 1977 roku – wyprodukował w sumie około 350 gitar, a także kilka lutni. Jego wytwórnie muzyczne noszą nazwy miast, w których powstała każda gitara.

W tej roli Segovia, Bream i John Williams

Jego lekkie, o czarującym, drewnianym, staroświeckim brzmieniu gitary są często porównywane do gitarHermanna Hausera I. Andrés Segovia trzymał gitarę Mönch do codziennych ćwiczeń, John Williams grał na niej jako chłopiec i na początku swojej kariery, a Julian Bream nagrał swój drugi album dla RCA na gitarze Mönch z 1959 roku. Na jego gitarach grali również Celedonio Romero i Vicente Gómez.

Książki o Edgarze Mönchu

Gitara Edgara Möncha z 1954 roku jest jedną z gitar znajdujących się w książce Alberto Martíneza „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości”, reprodukowanej na fotografiach i rysunkach w pełnym rozmiarze:

34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości