1956 José Ramírez II SP/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza II z 1956 r. wykonana z drewna świerkowego i palisandru CSA, została wykonana w Madrycie rok przed jego śmiercią. Pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda i została zaprezentowana w książce „The Classical Guitar – A Complete History”.

Z kolekcji Russella Clevelanda

Gitara ta pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda i jest opisana na stronach 46–47 książki „The Classical Guitar – A Complete History” .

Wpływ Manuela Ramíreza

Ta gitara powstała rok przed śmiercią José Ramíreza II i już teraz widać rosnący wpływManuela Ramíreza na inspirowany Francisco Gonzálezem styl jego ojca,José Ramíreza I , w mostku, wewnętrznym usztywnieniu, a nawet w elementach dekoracyjnych. Ma lekką konstrukcję, ogromną głośność (nawet jak na „współczesne” standardy) i gra praktycznie sama, dzięki pięknie wyprofilowanemu gryfowi i łatwej regulacji.

Wielki okres dynastii Ramírez

To był wspaniały okres dynastii Ramírezów – w tym okresie w warsztacie Ramírez pracowało wielu ważnych muzyków, w tym Paulino Bernabé , Marcelo Barbero, Manuel Rodríguez i oczywiście jego syn José Ramírez III , który ostatecznie przejął zarządzanie sklepem w 1957 roku i kontynuował historię tego słynnego warsztatu w kolejnych dekadach. Poza niewielkim pęknięciem z tyłu gitara jest w doskonałym, oryginalnym stanie. To prawdziwy „klasyk” pod każdym względem.

José Ramírez II: Dwadzieścia lat w Ameryce Południowej

José Ramírez II (1885–1957), najstarszy synJosé Ramíreza I , dorastał w warsztacie swojego ojca, ucząc się od niego i od czeladników, takich jak wujekManuel Ramírez iEnrique García . Gitarzysta i lutnik, w wieku 20 lat wyruszył w planowaną dwuletnią trasę koncertową po Ameryce Południowej, która przerodziła się w prawie dwadzieścia lat w Buenos Aires. Po śmierci ojca wrócił do Madrytu i w 1925 roku przejął warsztat Ramíreza.

Warsztat Ramíreza pod kierownictwem José II

W tym czasie w warsztacie pracowało czterech pracowników: dwóch czeladników, Alfonso Benito i Antonio Gómeza, zaawansowany uczeń, Marcelo Barbero , który lata później stał się słynnym lutnikiem, oraz lakiernik Manuel Rodríguez (pseudonim „Marequi”), którego syn Manuel później sam stał się znanym lutnikiem. W 1929 roku José II zdobył złoty medal na Wystawie Iberoamerykańskiej w Sewilli. Pod jego kierownictwem warsztat produkował głównie proste, niedrogie, ale odpowiednie gitary, szczególnie po 1936 roku, podczas hiszpańskiej wojny domowej, gdy trudno było zdobyć wysokiej jakości materiały. Pomimo tych wyzwań, Ramírez II był w stanie wypełnić niszę ekonomiczną na dobrze wykonane gitary noszące nazwę słynnego warsztatu – instrumenty bardzo użyteczne dla poważnych muzyków, zarówno w gatunkach flamenco, jak i klasycznych.

Przeczytaj więcej o rodzinie Ramírez

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .