1957 José Ramírez II SP/CY

Gitara flamenco José Ramíreza II z 1957 roku, wykonana z drewna świerkowego i cyprysowego w Madrycie, powstała w roku jego śmierci. Jest to niezwykle wszechstronna gitara z kolekcji Russella Clevelanda.

Ostatni rok José Ramíreza II

Ta gitara powstała w roku śmierci José Ramíreza II i, podobnie jak gitara klasyczna z 1956 roku (również należąca do kolekcji Cleveland ), już teraz widać na niej rosnący wpływ Manuela Ramíreza na styl jego ojca,José Ramíreza I , inspirowany stylem Francisco Gonzáleza, widoczny w mostku, wewnętrznym usztywnieniu, a nawet w elementach dekoracyjnych. Ma lekką konstrukcję, ogromną głośność (nawet jak na „współczesne” standardy) i gra praktycznie sama, dzięki pięknie wyprofilowanemu gryfowi i łatwej regulacji.

Flamenco, które można pieścić

Lekko wzmocniony top (tylko 5 wachlarzy) reaguje bardzo szybko, z ostrymi jak pociski sopranami i chrapliwymi basami. Choć brzmi jak przystało na flamenco, można ją pieścić i grać niemal jak na gitarze klasycznej – brzmienie jest tak zrelaksowane i otwarte, że jest to bardzo wszechstronny instrument, który sprawdzi się w wielu różnych aranżacjach muzycznych. Poza dwoma cienkimi (i prawie niewidocznymi) pęknięciami na bokach, gitara jest w doskonałym stanie. Instrumenty z tego okresu produkcji Ramíreza są bardzo rzadkie, a ta jest doskonałym, topowym przykładem z tej epoki.

José Ramírez II: Dwadzieścia lat w Ameryce Południowej

José Ramírez II (1885–1957), najstarszy synJosé Ramíreza I , dorastał w warsztacie swojego ojca, ucząc się od niego i od czeladników, takich jak wujekManuel Ramírez iEnrique García . Gitarzysta i lutnik, w wieku 20 lat wyruszył w planowaną dwuletnią trasę koncertową po Ameryce Południowej, która przerodziła się w prawie dwadzieścia lat w Buenos Aires. Po śmierci ojca wrócił do Madrytu i w 1925 roku przejął warsztat Ramíreza.

Warsztat Ramíreza pod kierownictwem José II

W tym czasie w warsztacie pracowało czterech pracowników: dwóch czeladników, Alfonso Benito i Antonio Gómeza, zaawansowany uczeń, Marcelo Barbero , który lata później stał się słynnym lutnikiem, oraz lakiernik Manuel Rodríguez (pseudonim „Marequi”), którego syn Manuel później sam stał się znanym lutnikiem. W 1929 roku José II zdobył złoty medal na Wystawie Iberoamerykańskiej w Sewilli. Pod jego kierownictwem warsztat produkował głównie proste, niedrogie, ale odpowiednie gitary, szczególnie po 1936 roku, podczas hiszpańskiej wojny domowej, gdy trudno było zdobyć wysokiej jakości materiały. Pomimo tych wyzwań, Ramírez II był w stanie wypełnić niszę ekonomiczną na dobrze wykonane gitary noszące nazwę słynnego warsztatu – instrumenty bardzo użyteczne dla poważnych muzyków, zarówno w gatunkach flamenco, jak i klasycznych.

Przeczytaj więcej o rodzinie Ramírez

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .