1958 Manuel Velázquez nr 13 SP/CSAR

Ta gitara klasyczna Manuela Velázqueza z 1958 roku, ze świerku i palisandru CSA, nr 13, powstała w Nowym Jorku.

Nr 13

Gitara ma etykietę ze zwojem, której lutnik używał do końca kariery – „Manuel Velázquez, Constructor de Guitarras, New York” – datowaną odręcznie, podpisaną pośrodku „Manuel Velázquez” i oznaczoną numerem #13. Nieco kompaktowa, a zarazem solidna, ma zdecydowane brzmienie w „teutońskim” stylu Hermanna Hausera I – gęste, skupione soprany zrównoważone solidnymi basami – z wielką klarownością i naturalnym, drewnianym tonem. Materiały są piękne: ciemny palisander CSA o prostym usłojeniu i sezonowana płyta wierzchnia ze świerku z uroczym rysunkiem „niedźwiedziego pazura” (bearclaw).

Stan

Jedno pęknięcie płyty wierzchniej, biegnące między mostkiem a dolną krawędzią korpusu, jest przelotowe i zostało naprawione wstawką (klinem) od zewnątrz oraz jedną łatką wzmacniającą od wewnątrz; środkowe łączenie między mostkiem a rozetą również ma wstawkę, a powierzchowne pęknięcie w dolnej części korpusu po stronie basowej sklejono od zewnątrz. Gitara została ponownie wykończona – sądząc po ciemnej patynie i nowszych śladach zużycia na korpusie i gryfie, prawdopodobnie wiele dekad temu. Dno i boczki nie mają pęknięć ani napraw. W powyższym nagraniu wideo gra na niej Goran Ivanović.

Manuel Velázquez: amerykański mistrz w hiszpańskiej tradycji

Manuel Velázquez (1917–2014) urodził się w Portoryko, a sławę zdobył w Nowym Jorku, gdzie jego warsztat przy 420 Third Avenue stał się miejscem spotkań czołowych gitarzystów. Był być może największym amerykańskim lutnikiem budującym w tradycji europejskiej, a jego gitary ani kunsztem wykonania, ani brzmieniem w niczym nie ustępują instrumentom jego hiszpańskich i niemieckich współczesnych. W ciągu niemal ośmiu dekad pracy – w Nowym Jorku, Portoryko, Wirginii i na Florydzie – na jego instrumentach grali Andrés Segovia, Julian Bream, Pepe Romero, Rey de la Torre i Sabicas, a także muzycy daleko spoza świata muzyki klasycznej – od Earla Klugha po Paula Simona i Keitha Richardsa.

Brzmienie Velázqueza

Gitary Velázqueza najczęściej porównuje się z instrumentami Hermanna Hausera I i Hermanna Hausera II – nie tylko pod względem wyglądu, lecz także charakteru brzmienia: ogromna klarowność i separacja głosów, doskonała równowaga, lśniące soprany nad stabilnymi basami oraz naturalny, piękny, „drewniany” ton. Większość jego gitar powstała według tego zwartego modelu, bliskiego Hauserowi; w latach 70. i na początku lat 80. budował również większy, bardziej zaokrąglony korpus o głębszym pudle i jeszcze potężniejszym brzmieniu. Jego syn Alfredo Velázquez, który uczył się rzemiosła w warsztacie ojca, kontynuuje tę tradycję.

Książki o Manuelu Velázquezie

Velázquez z 1978 roku – gitara, która później przeszła przez nasze ręce – jest reprodukowany w książce Alberta Martíneza „34 Classical Guitars in Life Size”, a Velázquez z 1955 roku z kolekcji Russella Clevelanda pojawia się w „The Classical Guitar – A Complete History”:

34 Classical Guitars in Life Size

The Classical Guitar – A Complete History