1962 José Ramírez „1a AM” SP/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a AM” z 1962 roku z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, wykonana w madryckiej pracowni Concepción Jerónima. Jest to szczytowy okres w historii gitar Ramíreza, dekada, która zdefiniowała oblicze nowoczesnej gitary koncertowej.

Zbudowany w warsztacie José Ramíreza III

Gitara ta została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramíreza III, w którym od ponad pół wieku powstają instrumenty, na których grają niezliczeni profesjonaliści, od Stinga po Segovię, od Cheta Atkinsa po Sabicasa i od Lee Ritenoura po Christophera Parkeninga .

Opatrzony stemplem „AM”: Antonio Martínez

Wewnątrz znajduje się stempel z inicjałami budowniczego „AM” (Antonio Martínez), tego samego, który budował gitary Ramírez dla Segovii i Parkening. (Aby zobaczyć pełną listę lutników Ramírez z tej epoki, kliknij tutaj .)

Grywalność i dźwięk

Gra się na niej bardzo łatwo, z pięknym gryfem i łatwą akcją, pomimo konstrukcji wielu gitar z tego okresu. Brzmienie jest gęste, a zarazem czyste i ma ten niezbędny, ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który przyniósł sławę Ramírezowi. Instrument charakteryzuje się najwyższej jakości materiałami i wysoką jakością wykonania.

Stan

Stan jest wyjątkowy, z jednym (ledwie widocznym) pęknięciem włoskowatym na jednym z boków (blisko stopy), naprawionym od wewnątrz czterema małymi drewnianymi korkami. To bardzo solidny przykład topowego Ramíreza z lat 60. – dla poważnego gracza lub kolekcjonera poszukującego szczytowego egzemplarza Ramíreza w najlepszym wydaniu, ten egzemplarz ma wszystko.

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramirez Family: Masters of the Guitar , a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramirez aż do Josego I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.