1962 José Ramírez „1aF MT” SP/CY

Gitara flamenco José Ramírez „1aF MT” z 1962 r. z główką kołkową, świerkowym wierzchem oraz bokami i tyłem z cyprysu. Gitara pochodzi z Madrytu i została wykonana przez Mariano Tezanosa. Jest w niesamowitym stanie.

Koncert Flamenco Peg-Head

Przez ponad pół wieku słynny warsztat José III w Ramírez budował gitary dla niezliczonych profesjonalistów – od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa, od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. To niezwykły przykład starszej gitary koncertowej flamenco z główką kołkową z tego słynnego warsztatu. Gitara jest lekka i wygodna, a jej brzmienie jest suche i agresywne, w stylu starego flamenco.

Z wytłoczonym napisem „MT”: Mariano Tezanos

Wewnątrz stempla znajdują się inicjały MT (Mariano Tezanos), który obok AM (Antonio Martínez) był najbardziej pożądanym twórcą koronek Ramírez (więcej informacji na ten temat znajduje się na naszej pełnej liście twórców koronek Ramírez z tego okresu).

Stan

Nie ma żadnych uszkodzeń – jedynie jedna drobna naprawa, zamknięcie środkowego szwu, wykonana niedawno przez Yurisa Zeltinsa – i prawie żadnych śladów zużycia. Etykieta pochodzi z 1962 roku. Doskonały przykład pięknego Ramíreza dla kolekcjonera lub muzyka koncertowego.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.