1962 José Ramírez „2a” SP/CSAR

Gitara klasyczna José Ramírez „2a” z 1962 roku z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, pochodząca z Madrytu. Jest to wczesny model „złotej etykiety” gitary Ramírez, zbudowany przez Félixa Manzanero.

„Złota Etykieta” 2a

Segovia, Sabicas, Christopher Parkening , Chet Atkins, Lee Ritenour, Sting – lista profesjonalistów, którzy grali na instrumentach z warsztatu José Ramírez III w ciągu ostatniego półwiecza, jest praktycznie nieskończona. To „złota etykieta” Ramíreza, która pod każdym względem jest identyczna ze standardowymi modelami 1a, z wyjątkiem wykorzystania materiałów, które mogą mieć drobne skazy estetyczne, takie jak drobne sęki lub to, co w Hiszpanii nazywa się „cocas” (ciemniejsze obszary zagęszczenia żywicy w słoju). Etykieta to ukazuje: złotą ramkę z czerwonymi napisami i czerwonymi liniałami, datowaną na 1962 rok.

Zbudowany przez Félixa Manzanero („FM”)

Brzmienie i wykonanie są pierwszorzędne – ten instrument został zbudowany przez Félixa Manzanero, o czym świadczy stempel „FM” na wewnętrznej stronie obcasa (lata później, po opuszczeniu warsztatu, te same inicjały użył Fernando Morcuende; pełną listę lutników z Ramírez z tej epoki znajdziesz tutaj ). Gitara oferuje brzmienie dorównujące najlepszym instrumentom oferowanym przez warsztat Ramírez.

Grywalność i dźwięk

Pomimo konstrukcji wielu gitar z tego okresu, ta jest bardzo łatwa w grze, z pięknym gryfem i łatwą mechaniką. Gęste, a zarazem czyste brzmienie ma ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który rozsławił markę Ramírez.

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.