1964 José Ramírez „1a MT” SP/CSAR
| Rok | 1964 |
| Płyta wierzchnia | Spruce |
| Tył i boki | CSA Rosewood |
| Menzura | 664 mm |
| Szerokość siodełka | 52 mm |
| Wykończenie | French Polish |
| Kraj | Spain |
| Luthier | José Ramírez III |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Opis
Gitara klasyczna José Ramíreza „1a MT” z 1964 roku, polerowana we Francji, z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, pochodząca z Madrytu, wykonana przez Mariano Tezanosa z nowymi podwójnymi bokami.
Zbudowany w warsztacie José Ramírez III
Przez ponad pół wieku gitary z warsztatu José Ramírez III znajdowały się w rękach niezliczonych profesjonalistów, od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Brzmienie tej gitary ma klasyczne, rozpoznawalne brzmienie Ramíreza z tamtej epoki – bogate, gęste, a jednocześnie czyste brzmienie, z tym nieodłącznym ciepłym, tajemniczym i nastrojowym charakterem, który rozsławił Ramíreza.
Z wytłoczonym napisem „MT”: Mariano Tezanos
Wewnątrz wytłoczone inicjały to MT (Mariano Tezanos), który obok AM (Antonio Martínez) był najbardziej pożądanym twórcą gitar Ramírez, szczególnie ze względu na zamiłowanie Segovii do jego MT z 1968 roku, prawdopodobnie jednej z jego dwóch ulubionych gitar Ramírez (aby zobaczyć pełną listę lutników Ramírez z tej epoki, kliknij tutaj ).
Podwójne boki
To fantastyczny przykład modelu 1a w jego „ostatecznej” formie – i jeden z najwcześniejszych, jakie widzieliśmy, który miał podwójne boki; naszym zdaniem wprowadzono go w 1964 roku.
Etykieta i stan
Etykieta datowana jest na 1964 rok. Stan jest doskonały, z tylko jednym pęknięciem z tyłu (naprawionym tylko jednym małym klinem, niewidocznym z zewnątrz). Ogólnie rzecz biorąc, jest to efektowny i śmiały przykład najwyższej klasy zegarka Ramírez z ich złotej ery, stworzonego przez jednego z najbardziej legendarnych budowniczych.
Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .
Tło
Warsztat José Ramíreza w Madrycie
Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.
Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia
Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.
Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza
Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.
