1965 José Ramírez „1a AM” SP/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a AM” z 1965 roku ma płytę wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tył i boki z palisandru CSA. Została zbudowana w Madrycie przez Antonio Martíneza. W powyższym filmie Ashley Lucero gra na niej utwór „Pra Valer” Baden Powella.

Z warsztatów José Ramírez III

Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramírez III , który przez ponad pół wieku produkował instrumenty, na których grali niezliczeni profesjonaliści – od Stinga po Segovię, od Cheta Atkinsa po Sabicasa, od Lee Ritenoura po Christophera Parkeninga . Kolekcjonerzy często nazywają ten okres złotą erą Ramíreza – nie dlatego, że późniejsze gitary są mniej dobre, ale dlatego, że gitara koncertowa Ramíreza była wówczas nowością, wielu lutników, którzy wkrótce stali się sławni, nadal należało do zespołu, a do warsztatu tłumnie przybywali wybitni muzycy.

Opatrzony stemplem „AM”: Antonio Martínez

Jej budowniczym był Antonio Martínez, o czym świadczy pieczęć „AM” wewnątrz instrumentu – ten sam, który stoi za gitarami Ramírez z Segowii i Parkening (więcej informacji znajdziesz na naszej pełnej liście producentów gitar Ramírez z tego okresu).

Grywalność i dźwięk

Gra się na niej bardzo łatwo, z pięknym gryfem i łatwą akcją, pomimo konstrukcji wielu gitar z tego okresu. Brzmienie jest gęste, a zarazem czyste i ma ten niezbędny, ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który przyniósł sławę Ramírezowi. Instrument charakteryzuje się najwyższej jakości materiałami i wysoką jakością wykonania.

Stan

Stan jest wyjątkowy, bez wcześniejszych uszkodzeń lub napraw; etykieta nosi datę 1965 r. To jeden z najwspanialszych przykładów najlepszych gitar Ramírez z lat 60., jakie widzieliśmy w ostatnich latach – dla poważnego gracza lub kolekcjonera poszukującego szczytowego egzemplarza gitary Ramírez w najlepszym wydaniu, ten egzemplarz ma wszystko.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.