1966 Hernández y Aguado SP/CSAR

Hernández y Aguado z 1966 r. to klasyczna gitara wykonana ze świerku i palisandru CSA, nr 313, wykonana w Madrycie, z etykietą podpisaną przez twórców.

Nr 313 z Ribera de Curtidores

Gitara nosi wszystkie cechy charakterystyczne dla warsztatu w Ribera de Curtidores 9: gruszkowatą plantillę, niezwykle cienką rozetę i rzeźbioną główkę. Jej brzmienie jest równie charakterystyczne, jak wygląd. Początkowy atak dźwięku jest ostry i „zrywny”, niemal jak werbel, a korpus kolejnego dźwięku jest zwiewny i lekki – charakteryzuje się doskonałą klarownością i precyzją w szybkiej, dynamicznej muzyce, a także bardzo ekspresyjnym, lirycznym brzmieniem w wolniejszych utworach.

Johna Williamsa i Hernández y Aguado

Gitary te są bardzo responsywne i muzykalne. Na ich brzmienie od dziesięcioleci grali tacy mistrzowie jak John Williams – można go zobaczyć w filmie dokumentalnym z 1971 r. pt. „John Williams at Ronnie Scott's” zamieszczonym na powyższym filmie.

Hernández y Aguado: od fortepianów do gitar w Madrycie

Manuel Hernández (1895–1975) i Victoriano Aguado (1897–1982) poznali się i zaprzyjaźnili, pracując razem w fabryce fortepianów. Ostatecznie założyli spółkę i założyli własny warsztat naprawy fortepianów (i mebli) w Madrycie. Jak głosi legenda, ich wielkie zainteresowanie sztuką lutniczą zrodziło się w latach 40. XX wieku, kiedy wynajęli część swojego warsztatu Modesto Borreguero (jednemu ze słynnych pracownikówManuela Ramíreza ) i zafascynowali się jego umiejętnościami lutniczymi.

Unikalny kształt i dźwięk

Instrumenty Hernández y Aguado pozostają unikatowe w kanonie wielkich twórców – mają kształt niemal gruszkowaty (lub, jak mawiają, plantilla jest „ciężarna w biodrach”), wnętrze jest zazwyczaj lakierowane, podobnie jak zewnętrzna strona, a zdobią je niezwykle cienkie rozety i bogato rzeźbione główki. Bardzo czułe i muzykalne, gitary te były przez dekady grane przez takich mistrzów jak Regino Sainz de la Maza, John Williams , Julian Bream , a w ostatnich latach Graham Anthony Devine.