1966 José Ramírez „1a AM” CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a AM” z 1966 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA. Została zbudowana w Madrycie przez Antonio Martíneza. W powyższym filmie Alex Park gra na niej utwór „Leyenda” Albéniza.

Z warsztatów José Ramírez III

Przez ponad pół wieku gitary z warsztatu José Ramírez III znajdowały się w rękach niezliczonych profesjonalistów, od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Lata 60. XX wieku były wielką, ekscytującą erą dla warsztatu Ramíreza – jego gitara koncertowa była nowością, stół warsztatowy był pełen lutników, którzy później wyrobili sobie markę, a do jego drzwi torowali sobie drogę najwięksi muzycy z całego świata.

Opatrzony stemplem „AM”: Antonio Martínez

Wewnętrzny stempel wskazuje na „AM” i wskazuje Antonia Martíneza, który budował gitary Ramírez zarówno dla Segovii, jak i Parkening (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza).

Grywalność i dźwięk

Gra się na niej bardzo łatwo, z pięknym gryfem i łatwą akcją, pomimo konstrukcji wielu gitar z tego okresu. Słychać to od razu – gęste, a zarazem czyste brzmienie z tym niezbędnym ciepłym, nastrojowym i tajemniczym charakterem, który rozsławił Ramíreza. Instrument charakteryzuje się pierwszorzędnymi materiałami i najwyższą jakością wykonania.

Gitara wielkiego gracza

Ma trzy pęknięcia z tyłu i jedno na górze – wszystkie zostały fachowo naprawione. Wykończenie jest oryginalne, etykieta ma datę 1966 roku, a gitara brzmi spektakularnie. To świetna „gitara dla gitarzysty” dla gitarzysty poszukującego klasycznego, vintage'owego Ramíreza o klasycznym brzmieniu.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.