1966 José Ramírez „1a AS” CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a AS” z 1966 r. z płytą wierzchnią z cedru i zestawem palisandru CSA o wyrazistym kolorze, zbudowana w Madrycie przez Arturo Sanzano.

Zbudowany w warsztacie José Ramírez III

Warsztat José Ramírez III , w którym powstała ta gitara, przez ponad pięćdziesiąt lat zaopatrywał niezliczoną liczbę profesjonalistów: Andrésa Segovię i Sabicasa, Christophera Parkeninga i Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura, a nawet Stinga.

Majestic CSA Rosewood

Instrument charakteryzuje się pięknymi materiałami – w tym wspaniałym zestawem palisandru na bokach i tyle, który charakteryzuje się dramatycznymi zmianami koloru, od ciemnoczerwono-brązowego do pomarańczowego w obszarach bielu. Ogólnie rzecz biorąc, instrument ten zachwyca swoim majestatycznym wyglądem.

Grywalność, dźwięk i stan

Ten Ramírez gra bardzo lekko, z pięknym gryfem i łatwą mechaniką – co nie zawsze jest typowe dla gitar z tego okresu, biorąc pod uwagę sposób, w jaki wiele z nich było ustawionych. Brzmienie jest gęste, a jednocześnie czyste i ma ten niezbędny, ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który przyniósł sławę Ramírezowi. Stan jest doskonały, z jedynie niewielkimi śladami zużycia na wykończeniu; etykieta nosi datę 1966 roku.

Oznaczone stemplem „AS”: Arturo Sanzano

Wewnątrz widnieje stempel „AS” – Arturo Sanzano, który dołączył do warsztatu José Ramírez III jako uczeń w 1963 roku i pozostał w warsztacie do 1984 roku (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza).

Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.