1966 José Ramírez „1a” CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a” z 1966 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz efektownymi bokami i tyłem z palisandru CSA, pochodząca z Madrytu, w oryginalnym stanie, bez pęknięć ani napraw.

Ramírez z 1966 roku z okresu Złotych Lat

Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramírez III , który od ponad pół wieku produkuje instrumenty, na których grają niezliczeni profesjonaliści – od Stinga po Segovię, od Cheta Atkinsa po Sabicasa, od Lee Ritenoura po Christophera Parkeninga . Gitara ta powstała w okresie świetności José Ramírez III .

Grywalność i dźwięk

Gitara jest bardzo łatwa w grze, z pięknym gryfem i łatwą akcją. Yuris Zeltins wymienił progi na wyższe, co dodatkowo poprawia komfort gry lewą ręką. Brzmienie jest gęste, a jednocześnie czyste, z tym niezbędnym ciepłym, tajemniczym i nastrojowym charakterem, który rozsławił Ramíreza w znakomitych nagraniach Segovii i Parkeninga z tamtego okresu. Instrument wykonany jest z pięknych materiałów, w tym z efektownego palisandru CSA na płycie tylnej i bokach – prawdziwa uczta dla oczu.

Etykieta i stan

Etykieta nosi datę 1966 roku i zawiera małą zieloną naklejkę amerykańskiego dystrybutora – „Modelo Segovia – Hecho a Mano – Exclusivos Distribuidores – Antigua Casa Sherry-Brener, Ltd. – Madryt · Granada · Kadyks · Chicago”. Stan jest doskonały jak na swój wiek – nie ma pęknięć ani napraw, a instrument jest w pełni oryginalny, ze średnimi śladami użytkowania. Doskonały przykład pięknego Ramíreza dla kolekcjonera lub muzyka koncertowego.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.