1966 José Ramírez „1a MT” CD/CSAR

Gitara klasyczna José Ramírez „1a MT” z 1966 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru CSA. Została wykonana w Madrycie przez Mariano Tezanosa, jednego z najbardziej cenionych konstruktorów gitar Ramírez.

Z warsztatów José Ramírez III

Segovia, Sabicas, Christopher Parkening , Chet Atkins, Lee Ritenour, Sting – lista profesjonalistów, którzy grali na instrumentach z warsztatu José Ramírez III na przestrzeni ostatniego półwiecza jest praktycznie nieskończona.

Grywalność i dźwięk

Gra jest bardzo łatwa, z pięknym gryfem i łatwą akcją, co nie jest cechą charakterystyczną gitar z tamtej epoki i sposobu, w jaki były często ustawiane. Brzmienie jest klasyczne: gęste, a jednocześnie czyste, pełne tej ciepłej, tajemniczej i nastrojowej jakości, z której Ramírez zasłynął.

Z wytłoczonym napisem „MT”

Wewnątrz stempla znajdują się inicjały MT (Mariano Tezanos), który obok AM (Antonio Martínez) był najbardziej pożądanym twórcą lutników Ramírez, szczególnie ze względu na zamiłowanie Segovii do jego MT z 1968 roku, prawdopodobnie jego ulubionego modelu Ramírez (aby zobaczyć pełną listę lutników tworzących modele Ramírez z tej epoki, kliknij tutaj ).

Etykieta i stan

Na etykiecie z 1966 roku widnieje mała zielona naklejka amerykańskiego dystrybutora – „Modelo Segovia – Hecho a Mano – Exclusivos Distribuidores – Antigua Casa Sherry-Brener, Ltd. – Madryt · Granada · Kadyks · Chicago”. Stan jest doskonały jak na swój wiek – choć występuje kilka pęknięć, które zostały naprawione.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.